Ik ben Takkie, een sondepomp. Ik zorg ervoor dat mijn baasje altijd genoeg te eten krijgt, waardoor ze nooit meer hungry wordt. Mijn baasje en ik zijn al een half jaar bij elkaar, dus zij vond het tijd worden om onze avonturen met jullie te delen. Omdat ze het lastig vindt om over haar zelf te schrijven heeft ze besloten een blog voor mij te maken. Best cool, welke sondepomp heeft er en een hippe naam en een eigen blog? Mijn baasje is 27 jaar en woont samen met haar vriend en twee poezen in een heerlijk huis met een mooie tuin vlak bij het bos. Ik denk dat ik over al deze onderwerpen vast nog een keer bij jullie terug kom.

Waarom heeft mijn baasje mij nodig? Die vraag stelt zij zichzelf ook al een half jaar af. In januari 2017 is het allemaal begonnen. Nadat ze een week met 41° koorts in bed heeft gelegen blijft ze moeite houden met eten. Half februari heeft zo veel pijn na het eten dat ze daar langzaamaan mee stopt. Eerst geen lunch meer, steeds minder avondeten eten, niet meer ontbijten, tot het eten helemaal stopt. Ze valt 15 kilo in 3 weken af. Dan wordt ze uitgehongerd en uitgedroogd opgenomen in het ziekenhuis. Er worden allerlei onderzoeken gedaan, al snel zijn alle echt enge en dodelijk dingen uitgesloten door middel van een gastroscopie, echo, ct-, mri-, en mrascan. Toch kan ze niet meer eten, maar weten de dokters ook niet wat het is. Na twee weken in het ziekenhuis te hebben gelegen met allerlei onderzoeken en sondevoeding mag ze weer naar huis. Eten doet ze nog niet, dus de darmsonde (duodenumsonde) blijft zitten en thuis zal ze een nieuwe voedingspomp bezorgd krijgen.

Als ze nog maar net goed en wel thuis is, word ik bezorgd. Een mevrouw komt uitleggen hoe ik werk en wat er allemaal moet gebeuren om mij in leven te houden. De uitleg hadden we ook in het ziekenhuis gehad, en daar hadden mijn baasje en haar vriend al twee weken met een soort gelijken pomp geoefend dus gelukkig kon de mevrouw snel weer weg. De verpleegkundige die mij bracht was nog maar net weg en de thuiszorg belde al, ze zouden twee keer per dag langs komen om het eten te wisselen. Nou dat kon het baasje zelf wel, ze was dan wel ziek, maar niet dom; oké dan wouden ze één keer per dag langs komen om de slangen te wisselen, ook daar had het baasje geen zin in en bedankte vriendelijk voor het aanbod, dit kon ze prima zelf; dan zouden ze 2 keer per week langs komen om de pleisters te wisselen, dit had het vriendje van mijn baasje in het ziekenhuis al geleerd dus ook daar hadden ze geen hulp bij nodig. Hoofdstuk thuiszorg was zo na één belletje snel afgesloten. Het baasje en haar vriendje konden zo rustig samen wennen aan de situatie zonder dat andere met tijdschema’s het leven zouden gaan bepalen. Het was al moeilijk genoeg voor het baasje om van 40 uur per week te werken naar fulltime ziekzijn te gaan, ook voor het vriendje van de baas was erg lastig om naast zijn eigen bedrijf dat veel tijd en aandacht vroeg mantelzorger te worden. Hier hadden ze alle twee helemaal geen zin in en dit paste ook nog eens niet in hun planning.

Waarom heet ik Takkie? Ja, waarom heeft er een idioot zijn sondepomp Takkie genoemd en beschouwd het vervolgens als een huisdier? Simpel, mijn baas neemt alles zoals het is en probeert er vervolgens het beste van te maken. Voordat ik Takkie heten, was ik “die klote pomp”. Dat klonk niet zo gezellig dus er werd besloten dat ik maar een naam moest krijgen. Mijn baas vergat in het begin nogal eens dat ze aan mij vast zat. Dan stond ik op het aanrecht liep ze weg en viel ik op de grond en sleepte ik achter haar aan. Zo werd ik al snel “de sleeptekkel” en van sleeptekkel is de stap naar Takkie natuurlijk erg klein