Nadat het baasje op de sportclub ontdekt had dat ik vrij snel naar de achtergrond verplaats als ze er zelf niet te moeilijk overdeed, loste ook de angst om mensen op te zoeken vrij snel op. Het baasje probeerde steeds meer naar de sportclub te gaan en in het bos te wandelen. Op deze manier bouwde ze langzaam weer haar conditie en zelfvertrouwen op.

Dat het baasje naar de buitenwereld net doet of het de gewoonste zaak van de wereld is dat zij mij heeft en soms ook nog eens probeert te doen alsof ze helemaal geen pijn of iets dergelijks heeft, weten ik en het vriendje van de baas, wel beter. Tot grote ergernis van het baasje, zien wij wel hoe het echt met haar gaat. Zo weten wij dat er na een uur of twee gezellig doen met vrienden en familie altijd uren nodig zijn om bij te komen. Uren waarin het baasje niet kan zitten, liggen, staan of iets anders van de pijn en ergernissen aan zichzelf. Vaak beland ze dan in bed of op de bank met een suffe Netflix serie om daarbij in slaap te vallen. Als het niet meer lukt om in slaap te komen is het drama compleet. Zo vrolijk als ze kan doen als er andere bij zijn, zo lelijk kan ze doen als ze denkt dat niemand het door heeft. Degene die het dan moeten ontgelden zijn ik maar vooral het vriendje van de baas.

Om ervoor te zorgen dat dit zo min mogelijk gebeurt heeft het baasje allerlei trucjes bedacht waarmee ze zulke uitbarstingen probeert te voorkomen. De meest gebruikte tactiek is die, waarbij het moment van instorten zo lang mogelijk wordt uitgesteld. Voordeel van deze tactiek is dat de mensen om je heen denken dat het steeds beter met je gaat omdat je het langer vol houdt, nadeel is dat de klap achteraf steeds harder wordt. Maar het baasje heeft ook door dat als ze zich maar genoeg uitput ze toch in slaap kan vallen en dus is dit haar favoriete methode. Een andere oplossing is zorgen dat het vriendje niet thuis is, of een andere vervelende die ze vaak gebruikt, is het volledig buitensluiten van alles om haar heen en de buitenwereld totaal negeren.

Na al deze uitbarstingen ziet ze meestal na veel slaap of veel pijnstillers in dat ze onredelijk was en probeert ze het weer goed te maken met ons. Aangezien ik aan haar vast zit accepteer ik het direct, voor het vriendje van het baasje is dit soms wat moeilijker (en terecht). Gelukkig is het tot op heden steeds gelukt.

Toch zijn de momenten waarvan ze achteraf uren en soms dagen bij moet komen vaak wel de moeite waard voor het baasje. Op die momenten leeft ze helemaal op en heeft ze even het gevoel dat ze zichzelf is en niet de zieke patiënt. Het gevoel van leven en erbij horen is een totaal nieuw gevoel voor het baasje, maar dit is het gevoel dat zij het afgelopen half jaar het meeste heeft gemist!