Voordat mijn baasje ziek werd had ze een reis naar Amerika geboekt. Ze zou in een maand tijd samen met haar vriendje van Minneapolis naar Los Angeles gaan rijden met een camper. Maar ja toen werd ze ziek en met een sonde in je neus kon je natuurlijk niet naar Amerika. Of toch wel? De twijfel sloeg toe, eind maart was ze ontslagen uit het ziekenhuis en eind april stond de reis gepland. Het baasje en haar vriend namen het besluit, de reis ging niet door. Met 55 kilo sondevoeding en een hele berg met opiaten kon je onmogelijk naar Amerika vliegen, en stel je voor dat het baasje weer opgenomen zou worden?

Anderhalve week voor dat de reis zou plaats vinden had het baasje weer een afspraak in het ziekenhuis. Ze vertelde de arts dat ze niet naar Amerika ging, hij vond dit verschrikkelijk en probeerde haar op andere gedachten te brengen! De arts gaf aan dat ze net zo goed in het ziekenhuis kon komen met een gebroken been als met haar maagproblemen. Het baasje was op dit moment stabiel en als de sonde opgetrokken zou worden naar haar maag (zodat bij eventuele problemen in ieder ziekenhuis een nieuwe maagsonde geplaatst kon worden) kon ze gewoon gaan.

Het was anderhalve week voor dat het vliegtuig zou vertrekken en nu sloeg de twijfel weer toe, volgens de arts zou het goed voor het baasje en haar vriend zijn om even tot rust te komen in een andere omgeving.  Het baasje ging op onderzoek uit, hoe moeilijk was het om de medicijnen mee te nemen en hoe duur was het om 55 kilo eten mee te nemen? Ze kroop in de telefoon, via KLM Cares kwam ze erachter dat het eten gratis mee kon, ook de extra koffer met medicijnen en speciale tas voor mij mochten gratis in de handbagage mee. Dit had ze niet verwacht, dat was wel heel makkelijk! De mevrouw aan de telefoon gaf zelfs aan dat onze overstap wat kort op elkaar zat en dat ik ook gebruik kon maken van hulp bij het overstappen. Baasje en ik zou dan in een golfkarretje van het ene vliegtuig naar het andere vliegtuig worden gebracht

Dan de medicatie, dat was iets moeilijker. Op de website van het CAK zag het baasje dat de procedure een maand in beslag zou nemen, zoveel tijd hadden we niet! gelukkig was er ook een spoedprocedure! In één dag kon je met een brief van je huisarts, naar Den Haag bij het CAK en de rechtbank langs voor alle benodigde stempels. Dat was een goed plan! Het baasje belde de huisarts kon de volgende dag langskomen waarna we na het weekend samen naar Den Haag konden voor de stempels. Op dinsdag hadden het baasje en haar vriend alles geregeld voor de reis die donderdag zou gaan beginnen! De sonde lag inmiddels in haar maag, ze had eten voor een maand en alles wat ze onderweg nodig zouden kunnen hebben hadden ze in huis. Van nieuwe sondes tot een vervanger van mij, aan alles was gedacht!

Mijn baasje had nog één idioten vraag waar niemand een echt goed antwoord op had “wat gebeurd er met de sondevoeding als de cabinedruk weg valt?”. Als veiligheidskundige die ook regelmatig vliegt was dit een vraag waar het baasje veel mee bezig was. Na een natuurkunde les van het vriendje van de baas en een proefje om zijn verhaal te testen was ook deze vraag voldoende beantwoord. De sondevoeding zou niet in een keer in mijn maag gedrukt worden, de pomp en de slang waren daar beiden tegen beveiligd. Ook kon het baasje, in dien dit gebeurde en ze nog bij kennis was meteen de handmatige kraan dicht draaien. Dit antwoord was gelukkig acceptabel voor mijn enig sinds gestoorde baasje.

Ik zou voor het eerst op reis gaan naar Amerika! Ohwja voor mijn baasje was het ook de eerste keer!