Alles was in orde en we zouden naar Amerika gaan! Alle papieren, medicijnen, voeding en andere benodigdheden waren geregeld, dus ik kon samen met de baas en haar vriendje op stap gaan! De koffers hadden ze geleend en omdat de codes van de cijfersloten niet bekend waren hadden ze de koffers alleen handmatig op slot gedaan en de cijfercodes uitgeschakeld. De handbagagekoffer met daarin alle medicatie en voeding voor de eerst paar dagen werd zoals verwacht bij de eerst controle gevraagd te openen. Daar bleek het baasje iets minder slim dan ik tot die tijd gedacht had, ze had toch niet alle cijfersloten uitgezet! Net de ene koffer die echt open moest was op slot gegaan. Wat had ik een onnozele baas!

Na heel wat heen en weer bellen met de eigenaar van de koffer die de code ook niet meer wist, besloot het vriendje van de baas om de koffer samen met de douanen handmatig open te breken. Na een half uur van stress hadden ze zo de eerste grote hobbel, iets sneller dan verwacht, overleeft! Bij de verdere drugs en bomtesten kwamen ze er snel achter dat mijn baas alleen heel veel eten en medicatie mee had en mochten we gelukkig verder. De verdere heenreis was een eitje! Bij de overstap werden we alle drie op een golfkar gezet waardoor we snel bij ons andere vliegtuig waren en als een van de laatste in konden stappen. Op het formulier dat in het vliegtuig ingevuld moest worden, om Amerika in te mogen, kruiste het baasje aan zowel eten als medicatie mee het land in te nemen.

Het baasje en haar vriend verwachten bij aankomst veel gedoe en hadden duidelijk afspraken gemaakt wat er zou gebeuren als het baasje met de douane mee zou moeten. Eenmaal bij de douane aangekomen keken ze naar mij en het baasje, het formulier, weer naar ons en lieten ons zonder verdere vragen doorlopen. Zelfs de papieren en pasporten van de medicatie, pomp en voeding, zijn bij binnenkomst van Amerika niet bekeken. Na het ophalen van de koffers werd het baasje weer een beetje zenuwachtig, zal het nu dan komen? Maar voordat we het goed en wel doorhadden stonden we buiten, met alle spullen en konden we naar het hotel.

Eenmaal in de camper, waar de reis echt voor ons begon, vonden we langzaam onze weg. Aan het opladen van mij hadden ze de eerste nacht in de camper niet echt gedacht. We waren niet aangesloten op de stroom en ook een omvormer, zodat ik met de sigaretten aansteker opgeladen kon worden, hadden ze nog niet aangeschaft. Gelukkig heb ik een goede accu en kon dit probleem de volgende ochtend worden opgelost. We hadden die dag een lange rit gepland staan dus het was geen probleem om de hele ochtend aan de stroom te hangen. Het baasje vond het in de camper allemaal veel makkelijker dan thuis. De ruimte was een stuk kleiner, hierdoor hoefde zij mij minder vaak te verplaatsen om door de hele camper te kunnen springen.

Naar mate de vakantie vorderde werden mijn koffers steeds leger. Er gingen twee zaken met eten per dag doorheen, iedere dag minder slangen en spuiten en ook de pillen werden iedere zondag netjes verdeeld. Gelukkig bleef de noodtas dicht, geen verstoppingen in de slangen of andere gekke dingen waarvoor de baas een hele nieuwe sonde nodig had. Het vriendje van de baas pakte steeds meer koffers van mij af met zijn niet te stoppen drang om nieuwe kleren te kopen!

Met het baasje ging het iedere dag een stukje beter. Waar we bij het eerste natuurpark een half uur hebben gewandeld waarna zij bekaf in een stoel plofte, hield ze het na vier weken meer dan 4 uur met mij op haar rug vol! Ook de laatste paar dagen in Los Angeles waren geweldig. Al werd ik daar af en toe stiekem in de Mustang achtergelaten. Het baasje wou dan lekker in haar bikini op het strand liggen of zelfs in zee zwemmen. Omdat ik niet zo van water hou was dit een prima oplossing.

Na ruim vier heerlijke weken Amerika, moesten we terug naar Nederland. De zakken eten raakte op en het vriendje van de baas wou weer aan het werk.

De terugweg was iets ingewikkelder dan de heenreis. Dat hadden we na de makkelijke binnenkomst en vier makkelijke weken vakantie niet meer verwacht. De douane wou niet dat het baasje en ik samen in de bodyscan gingen. We moesten daarom ruim 10 minuten wachten tot er een vrouw beschikbaar was om ons te fouilleren. Het vriendje van de baas mocht niet wachten en moest doorlopen. De mensen die bij mij en het baasje stonden zijden na een minuut of vijf dat ze niet meer met me mochten praten. We zagen dat aan de andere kant onze koffer met medicatie en voeding apart was gelegd nadat deze door de scan was gegaan. Gelukkig ging het vriendje van de baas zich daartegenaan bemoeien.

Eindelijk kwam er een mevrouw naar ons toe die zij dat we met haar mee mochten komen. Ze vroeg of we eerder waren gefouilleerd, dat waren we in Europa dus we wisten wat komen ging, dachten we. Ze vroeg of we naar een aparte ruimte moesten gaan of dat we liever hier bleven. Omdat er nog steeds gedoe was met de koffer besloten we hier te blijven zodat we het vriendje van de baas en de koffer niet uit het oog zouden verliezen. Dat was een onverstandige keuzen, Amerikanen fouilleren duidelijk anders dan Europeanen! Niet alleen moest het baasje haar sokken uit doen en werd haar BH zowel van binnen als van buiten gecontroleerd, ook de binnenkant van haar liezen werden grondig onderzocht. Daarna was ik aan de buurt, ik werd bekeken, uit elkaar gehaald de zak voeding werd op inhoud gecontroleerd zo ook het flesje water wat we bij hadden. Gelukkig was alles goed. Ook het vriendje van de baas had na 10 minuten praten goedkeuring voor de koffer gekregen en zo konden we toch nog naar ons vliegtuig terug naar huis.