Mijn baasje had, voordat ze ziek werd, heel leuk werk. Ze adviseerde bedrijven over het verbeteren van veiligheid, zowel voor personeel als voor derde op de locatie. Helaas liep haar contract af en kon de kleine ondernemer haar, in deze situatie, niet in vaste dienst nemen. Mijn baasje houdt niet van stilzitten en besloot daarom, ondanks dat ze in de ziektewet zit, toch te gaan solliciteren. Na het versturen van een aantal sollicitatiebrieven werd ze uitgenodigd voor een gesprek. 

Bij de entree schrokken de mensen al van mij, zonder met het baasje te overleggen werd meteen de telefoon gepakt. We hoorde de telefoniste zegen dat de mevrouw voor het sollicitatiegesprek aan de zuurstof zat en of ze zo wel door de beveiliging kon. Het baasje probeerde snel duidelijk te maken dat ik geen zuurstof was maar sondevoeding. Echter de andere kant van de telefoon was al begonnen met ratelen en zo kwam het baasje er niet meer tussen. De conclusie van het telefoongesprek werd het baasje medegedeeld, als de zuurstof er even af kon mocht ze naar binnen, anders was dat niet mogelijk.

Eindelijk kon ze vertellen dat ik helemaal geen zuurstof maar sondevoeding was. Ik kon prima even afgekoppeld worden voor de veiligheidsscan. Nadat het baasje door de poortjes en ik door het scanapparaat was gegaan, koppelde het baasje mij iets te gehaast aan. Toen ze eindelijk bij de mensen met wie ze het gesprek had binnen kwam lopen, liet ik haar weten dat ik niet lekker lag door luid en duidelijk te gaan piepen. Het gesprek was nog niet begonnen en het baasje had zich nog niet eens kunnen voorstellen!

Omdat mijn slangen dubbelzaten bleef ik maar piepen en besloot de baas mij uit te zetten en de zonde verder door te spoelen. De mensen van het gesprek wisten niet wat ze zagen en hoe ze hier mee om moesten gaan. Baasje probeerde er nog grapjes over te maken maar de sfeer voor het gesprek was bepaald. Baasje heeft nog 3 kwartier met de mensen gesproken, wat zij erg leuk vond. Op de vraag wat de sonde voor mijn werkgever zou betekende begon ze met het antwoord dat ze geen lunchpauzes nodig had. Dit grapje werd helaas niet door iedereen aan tafel goed begrepen, waardoor ook de rest van het antwoord niet duidelijk doorkwam.

Enkele dagen later werd het baasje gebeld, ze hadden met haar het leukste gesprek gehad, maar ze wisten niet zeker of zij goed in de organisatie zou passen. Ze zouden helaas verder gaan met een andere kandidaat.

Dit was een tegenvaller, maar een veel grotere tegenvaller was het gesprek met de UWV-arts een aantal weken later. Zij adviseerde het baasje voorlopig even niet meer te solliciteren en de lopende sollicitaties zelf af te wijzen! De arts vond het beter dat het baasje zich eerst op haar herstel ging richten. Op dit moment aan een nieuwe baan beginnen was geen goed idee. Het baasje moest eerst meer duidelijkheid krijgen over de medische situatie.

Hier had het baasje helemaal geen zin in, thuis op de bank zitten was niets voor haar! Wel gaf het haar rust, als ze geen nieuwe baan kon vinden was dat voorlopig geen probleem.

Nadat het baasje aan het idee begon te wennen, besloot ze voorlopig toch maar te stoppen met brieven schrijven. Nu kon ze de tijd nemen om te onderzoeken wat ze echt wou en kon ze haar belastbaarheid een beetje uittesten.