De rust waar het baasje zich aan het eind van de uitwisseling aan toegaf duurde iets langer dan zij zelf had verwacht. Nadat zij woensdag met de trein naar huis was gegaan, is ze in bed gaan liggen. De pijn en vermoeidheid lieten haar de dagen die volgde tussen het bed en de bank pendelen. Op zondagochtend had ze daar echter genoeg van, maar ging het nog steeds niet echt goed met haar. Ze besloot daarom maar wat afleiding te gaan zoeken, dat had twee weken gewerkt, dus dat moest nu ook kunnen.

Het baasje en het vriendje van het baasje besloten een tandem te gaan huren om een stukje te gaan fietsen. Ook nu was de tactiek van het baasje, gewoon doorgaan, dan voel je niet hoe slecht het met je gaat. Zo hebben we met z’n 3^e die dag meer dan 40 kilometer door de omgeving gefietst. Het baasje en haar vriendje hadden een hele leuke dag gehad. ’s Avonds thuis was het baasje wel uitgeput, maar dat was logies na zo een fietstocht en dus mocht ze die avond vroeg naar bed van zichzelf.

De volgende dag had het baasje weer voor goede afleiding gezorgd. Tijdens de uitwisseling was haar zus jarig geweest. Op dat moment konden we natuurlijk niet op verjaardagsvisite gaan. Daarom hadden het baasje en de moeder van de baas besloten dat vandaag alsnog te doen. Het was ruim een uur met de auto rijden. Het baasje dook steeds verder in elkaar, om de pijn op te kunnen vangen. Eenmaal bij haar zus aangekomen hebben ze een leuk dag gehad, maar kon het baasje niet echt verbergen dat ze echt heel veel pijn had.

Toen het baasje ’s avonds weer thuis kwam had ze zo veel pijn dat ze niet meer aardig tegen haar vriendje kon doen. Ze besloot daarom naar bed te gaan omdat ze geen zin in ruzie had. Eenmaal in bed kon ze niet slapen, ook niet met de extra pijnstillers. Het vriendje van de baas maakte zich erg zorgen, zo erg had hij het nog niet gezien. Om 23.00 uur vond het vriendje dat het echt niet meer ging en belde de HAP (huisartsenpost). Het advies dat hij kreeg was nog meer pijnstillers aan het baasje geven. Na een lange nacht voor ons alle drie lag het baasje om 5 uur ’s morgens bijna te gillen van de pijn. Het ging echt niet meer het vriendje van de baas belde nogmaals de HAP. Na een supersnel bezoek aan de HAP lag het baasje dinsdagochtend vroeg uiteindelijk op de eerste hulp.

Na enkele korte onderzoeken was het duidelijk dat het baasje zou worden opgenomen en weer even uit logeren ging. Ik werd uitgezet, het infuus werd weer geprikt en zakken vocht en pijnstillers druppelde langzaam weer naar binnen. Na een paar uur kon het baasje naar de vertrouwde MDL-afdeling, waar ze ook weer aan een vervanger van mij werd gehangen. Het baasje was verdrietig, het leek net of ze weer terug bij af was. Ook vroeg ze zich af of dit haar eigen schuld was, had ze eerder rust moeten nemen? Nu werd de prijs voor twee weken uitwisseling wel erg hoog!

Ik ging met het vriendje van het baasje mee naar huis, ook hij was verdrietig. Het ging zo goed met zijn vriendinnetje en nu lag ze weer met al die machines aan zich in een ziekenhuisbed. We gingen samen naar huis en moesten afwachten wanneer de baas weer naar huis kon komen. Na 5 dagen, een MRI-scan, een heel nieuw medicatiebeleid op advies van de pijnpoli en een gepland maagontledigingsonderzoek kwam het baasje gelukkig weer naar huis. De dokters zeiden dat het baasje thuis het beste met alle nieuwe medicatie kon starten, thuis zijn was immers altijd fijner dan in het ziekenhuis.

De week die volgende was een totaal drama! Het baasje deed niets anders dan slapen en moeilijk op de bank zitten. De pijn was niet om uit te houden en het baasje wou niet eens meer in het bos wandelen. Na anderhalve week en een aantal telefonische consulten met de MDL-arts werd er toch weer met de pijnpoli overlegd. Het baasje kreeg extra medicatie bovenop de andere nieuwe medicijnen. Nu moest het beter worden verwachten de dokters. Anders wisten zij het ook niet meer.