Het baasje kreeg, nadat de artsen overleg hadden gehad met de pijnpoli, eindelijk extra medicatie waarmee de pijn nu echt minder moest gaan worden. Ze mocht op vrijdagavond met de nieuwe pillen starten. De apotheek vertelde het baasje wel dat ze het dat weekend maar rustig aan moest doen. Ook moest ze de eerste medicatie net voor het slapengaan innemen, op de rand van het bed. Nu werden het baasje en ik nieuwsgierig wat zouden deze pillen met haar gaan doen? Het was vast niet zo erg, want als de medicatie zou werken en ze stabiel was, mocht ze twee weken later eindelijk weer gaan autorijden.

Vol goede moet, met het idee dat ze snel weer mocht gaan autorijden, nam het baasje die avond om een uur of 9 de pillen in. Ik heb daarna niets meer van haar vernomen. Ze heeft tot de wekker 12 uur later ging, voor de volgende dosis pillen, liggen slapen. Ze werd uiteindelijk om een uur of twaalf de volgende middag wakker gebeld. Ook op dat moment was ze niet van plan om uit haar bed te komen. Even dacht ik dat die nieuwe pillen haar omtoverde tot een luiaard! Maar dat was niet het enige probleem van de baas, haar ogen deden gek, ze was duizelig, misselijk en ontzettend moe!

Uiteindelijk besloot ze toch maar te verhuizen naar de bank, je kon immers niet de hele dag in bed blijven liggen! Het naar de bank lopen, was nog nooit zo langzaam gegaan. Voor het baasje leek die trap naar beneden, gevolgd door 10 stappen lopen, op een verre tocht in een helse reis. Eenmaal bij de bank aanbeland is ze gaan liggen om naar de bomen te kijken. Dit was het enige wat ze de hele dag heeft gedaan. Het vriendje van de baas was die dag naar een vrijgezellenfeest van een vriend die binnenkort gaat trouwen, dus van hem hadden we gelukkig geen last. ’s Avonds maakte het baasje de bare tocht weer terug naar haar bed en nam opnieuw de medicatie, om vervolgens weer als een blok inslaap te vallen.

Het baasje was wel blij dat de apotheek haar hiervoor had gewaarschuwd! De apotheek had ook aangegeven dat ze dit een week moest volhouden waarna het vanzelf beter zou gaan. Op zaterdag had de baas daar nog niet echt vertrouwen in! Op zondagochtend nam ze weer haar pillen in, maar ditmaal besloot ze direct op te staan en te gaan douchen. Dat was een slimme zet, nu lag ze tenminste niet tot 12 uur ’s middags in haar bed! Wij zijn die zondagochtend, het baasje nog duizelig, misselijk en vermoeid, mee gegaan naar het afsluitende ontbijt van het vrijgezellenfeest. Gelukkig werkten haar ogen die ochtend alweer iets beter.

Het was een gezellige ochtend, waar het baasje genoot van alle andere brakke mensen. Daar paste ze op dit moment best tussen, ondanks dat ze geen alcohol had gedronken. Iets zeggen deed ze niet, dat was te vermoeiend. Maar met alle lieve vrienden om haar heen maakte dat gelukkig niet zo veel uit.

In de week die volgende werden de bijwerkingen zoals beloofd met de dag minder. Iedere dag ging het gelukkig een beetje beter met de baas. Ook de pijn werd langzaamaan minder. De baas werd weer gezellige en wij gingen weer kleine stukjes in het bos wandelen 🙂 

Gelukkig had het baasje naar de apotheek geluisterd en gewoon doorgezet. Dat was af en toe best lastig. De eerste week heeft de baas best vaak gedacht om te stoppen omdat de bijwerkingen zo heftig waren en de pijn niet aanzienlijk afnam. Nu bijna twee weken later is ze blij dat ze is doorgegaan zowel de pijn als de bijwerkingen zijn aanzienlijk minder geworden!

Het baasje kijkt erg uit naar dat eerste autoritje! Al zal ze de eerste paar keer wel haar vriendje mee nemen, dan kan hij haar nog redden als ze het toch niet zo goed gaat.