Tijdens de opnamen had de zaalarts besloten dat er een maagontledigingsonderzoek moest plaatsvinden. Dit zou wat ingewikkeld worden, omdat de baas niet kon eten. Maar na overleg met de radioloog werd er besloten dat het ook met sondevoeding moest kunnen. De sonde zou teruggetrokken worden naar haar maag, waarna er radioactieve vloeistof samen met sondevoeding door de sonde in haar maag terecht zou komen. Door middel van een scanapparaat wordt dan gekeken hoe snel het mengsel van voeding en radioactieve vloeistof uit de maag de darmen in stroomt. Dit onderzoek werd drie weken na de opnamen gepland, toen de pijnstillers gelukkig weer iets deden.

De dag van het onderzoek zou een lange dag worden, maar omdat er niemand bij de scan aanwezig mocht zijn besloot het baasje alleen naar het onderzoek te gaan. Omdat ze nuchter moest zijn voor het onderzoek was ook ik al een dag eerder uitgezet en afgekoppeld.

De dag van het onderzoek begon bij de voedingsverpleegkundige. De duodenumsonde werd er helemaal uitgehaald, waarna de nieuwe sonde tot in de maag werd gelegd. Vervolgens kon mijn baasje naar de afdeling nucleaire geneeskunde. Hier hadden ze sondevoeding met meer calorieën per milliliter waardoor er maar 180 ml vloeistof naar binnen hoefde. Dit werd binnen 10 minuten naar binnen gespoten. Hierna moest het baasje anderhalf uur stil zonder te bewegen, voor de scanner blijven zitten. Of na ja, voor de scanner, meer klem tussen de scanner! Baasje is niet zo groot waardoor zij in een stoel zat met een scanapparaat op haar benen geklemd en haar hoofd zat net aan de bovenkant van de scanner. Het zat dus niet echt comfortabel die anderhalf uur. Er was niets te doen of te zien, alleen de radio stond zachtjes aan. Het baasje verveelde zich zo erg dat ze in slaap is gevallen. Maar ook hier was ze met een half uur weer klaar mee. Een uur lang heeft ze tegen de scanner aan zitten kijken in de hoop dat de tijd snel voorbij was.

Toen de verpleegkundige eenmaal kwam om te zegen dat het baasje weer mocht bewegen en de scanner voor haar buik werd weggehaald voelde dat als een bevrijding! Na dik anderhalf uur in die stoel zitten was het fijn dat ze weer even aan haar neus kon kriebelen, want zo een sonde heeft af en toe best aandacht nodig. Helaas was de dag in het ziekenhuis nog niet klaar.

Het baasje moest weer terug naar de voedingsverpleegkundige, zij zou de sonde weer terug in haar dunne darm leggen. De voedingsverpleegkundige was blij om te horen dat alles goed was gegaan en het baasje mocht meteen op het bed gaan liggen. Het voerdraad werd weer in de sonde gestoken en met een klein apparaatje op de buik van het baasje kon de sonde langzaam door gelegd worden naar haar darmen.

Het meest gemene is altijd om het klepje open te krijgen van de maag naar de darmen. Het baasje moet dan aan haar lievelingseten denken. Als dat niet werkt moet ze erover vertellen. Om deze manier worden de hersenen voor de gek gehouden en gaat het klepje weer open. De sonde kan dan rustig dieper in de darmen worden gelegd. Als die goed ligt wordt het voerdraad eruit gehaald en wordt de sonde doorgespoeld met water, als ook dat goed lukt is het baasje klaar.

Moe en misselijk van al het eten in haar maag belt het baasje haar vriendje op, hij mag haar weer komen halen. Gelukkig is het vriendje eigen baas en kan hij de rest van de dag vrij nemen om samen nietszeggend op de bank te liggen.

Soms is een arm om je heen beter dan 1000 worden!