Een week na het maagontledigingsonderzoek staat er een afspraak gepland bij de MDL-arts. Als het baasje weet dat er uitslagen van een onderzoeken bekend zijn vindt zij het toch altijd iets spannender om naar de dokter te gaan. Gelukkig gaan we deze keer weer gewoon met z’n drieën naar het ziekenhuis en hoeft het baasje niet alleen. Het vriendje en ik kunnen het baasje zo bijstaan in het gesprek met de dokter.

Bij binnenkomst begon de dokter over de opnamen. Hij vond het erg vervelend dat het behandelbeleid zonder goede uitleg naar de baas of overleg met hem gewijzigd was. Hierdoor waren er onderzoeken ingezet waarvan eerder was besloten dat deze voorlopig niet gedaan zouden worden. Daarnaast vond hij het erg vervelend dat ze de baas met onvoldoende pijnmedicatie naar huis hadden gestuurd.

Vervolgens was het de buurt aan de uitslagen. Tijdens de opnamen waren er een aantal onderzoeken geweest, waaronder een ct-scan en bloed-, en ontlastingsonderzoek. Van de eerste twee hadden wij de uitslag al gehad, die waren helemaal goed. De derde was het baasje daarentegen een beetje vergeten en dat was niet zo slim van haar. De ontlasting van het baasje had een aantal afwijkende waardes. Er moest dus een darmonderzoek gepland worden. Wie weet bracht dit onderzoek meer duidelijkheid over de buikpijn van het baasje. Dat was even een tegenvaller, hier had het baasje niet meer aan gedacht. De tegenvaller werd nog groter toen de dokter aangaf dat dit waarschijnlijk weer een opnamen zou betekenen. De voorbereidingen zijn met een sonde al wat lastiger en zeker met het zwakkere lijf van de baas, was het verstandig om dit in het ziekenhuis te doen.

Vervolgens ging de dokter verder met de volgende uitslag. Zou de maag van het baasje het nog doen of niet? Als hij het nog wel zou doen, dan was er meer kans op genezing dan een uitslag waarbij hij minder of helemaal niets meer zou doen. Helaas bleek uit het onderzoek dat de maag van het baasje aanzienlijk minder deed dan hij zou moeten doen. De dokter durfde niet te zegen of de maag niets meer deed, of heel er langzaam was. Dit was uitslag nummer twee die tegen viel, want de kans op genezing werd nu veel kleiner.

Vervolgens werd er door het baasje en de MDL-arts besloten om aanvullend bloedonderzoek te doen. Met dit bloedonderzoek zouden er een aantal zeldzame ziekten uitgesloten kunnen worden.

Dit ziekenhuisbezoek had toch wel weer iets met het baasje gedaan. Haar maag was langzaam, maar hoe langzaam wisten ze nog niet. Ook zouden er weer nieuwe onderzoeken gepland worden. Het baasje en haar vriendje gingen beide nietszeggend maar diep in gedachten naar huis. Wat zou dit nou allemaal weer betekenen?

Zelf nog nadenkend over de uitslag zijn er altijd veel vrienden en familie die ook erg mee leven en willen weten hoe het bij dokter was. Vaak vertelt het baasje oppervlakkig en snel de feiten waarna ze probeert het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Maar deze keer had ze een dilemma. Haar schoonouders waren op een verre mooi reis, zou zij het slechte nieuws wel moeten vertellen? Ze besloot het niet te doen. Ze stuurde een vaag berichtje , ze schreef dat ze niet zo veel meer wist en er aanvullende onderzoeken gepland stonden. Dit was natuurlijk wel waar, maar ze vertelde niets over haar maag. Een week later kreeg ze nog een keer de vraag wat er nou echt uit het onderzoek was gekomen. Twijfelend over wat het baasje moet zegen zit ze nu op de bank.

Ze weet dat haar schoonouders het liever weten dan in spanning zitten, niet de waarheid spreken kan ook niet. Bellen is ook niet mogelijk, daarvoor zijn de schoonouders in een te afgelegen gebied. Het baasje is nu met haar hoofd bij een WhatsApp die ze zo moet gaan versturen.

Het vriendje zij vanmorgen dat het natuurlijk een uitslag was die we allemaal zagen aankomen, maar toen ze over de gevolgen lagen te praten werden ze toch alle twee verdrietig. Het baasje besluit een berichtje te sturen waarin ze de feiten beschrijft en probeert alle positieve dingen extra te vergroten. Dan maar zo.

Altijd proberen positief te blijven, dat is wat het baasje op de been houdt!