De afgelopen maanden bezochten het baasje en ik niet alleen de MDL-arts, voedingsverpleegkundige en diëtiste in het ziekenhuis. We gaan ook, op verzoek van de baas, al vier maanden (bijna) wekelijks langs bij de medisch psycholoog. Hier heeft het baasje even een moment waarop zij haar gedachten kan ordenen of waar ze, net als in films, alle zakdoekjes gaat zitten opmaken. Het baasje heeft hier naast het voeren van gewone gesprekken ook een aantal onderzoeken ondergaan. Dit om te kijken of er andere dingen zijn die misschien invloed hebben op de buikklachten van de baas.

Om te beginnen hebben de psycholoog en de baas samen een profiel van de baas gemaakt. De baas moest veel vertellen over haar zelf en natuurlijk over haar jeugd. Zelfs de moeder van de baas mocht op gesprek komen om meer over de jeugd van de baas te vertellen. Het was voor mij best leuk om al deze dingen te horen, zo leerde ik mijn baasje nog beter kennen! Al deze informatie werd naast de tijdlijn gelegd die de baas zelf had gemaakt. Zo kreeg dokter Rossi een goed beeld van de baas. De baas en dokter Rossi hebben dit profiel besproken, maar omdat er geen echte aanknopingspunten voor aanhoudende buikklachten waren, werd de zoektocht op verzoek van de baas voord gezet. Nu er zo veel dingen door de andere dokters, scans en onderzoeken waren uitgesloten, had het baasje het idee dat het wel tussen haar oren moest zitten! Het kon toch niet zo zijn dat haar maag het opeens, zonder reden, niet meer deed?

En zo volgende er bij de psycholoog nog een onderzoek. Ellenlange vragenlijsten heeft het baasje ingevuld. De uitkomst was zowel goed als slecht, het goede nieuws was dat het baasje een gemiddelde Nederlander was. Het slechte nieuws was dat ook uit dit onderzoek niets naar voren kwam dat aanhoudende buikklachten kon verklaren.

Tussen het onderzoek bij de psycholoog en de uitslag hiervan had het gesprek met de MDL-arts plaatsgevonden waarbij er toch wel een aantal afwijkende waardes waren gevonden. Het zoeken “in het lijf” van het baasje wordt daarom weer opgepakt en het zoeken “in het hoofd” even op een laag pitje gezet.

De psycholoog heeft de baas nu al een aantal keer proberen uit te leggen dat er niet altijd een oorzaak wordt gevonden, maar dat dat niet betekend dat het er niets is. Zij is ervan overtuigd dat de medische wetenschap nog niet uitontwikkeld is en dat er daarom onverklaarbare klachten blijven bestaan. Soms worden de onverklaarbare klachten als psychisch bestempeld, maar vaak gebeurt dat omdat andere artsen niet verder durven te kijken dan het reeds bekende.

Het baasje heeft, ondanks dat ze een gemiddelde Nederlander is, toch besloten om naar de psycholoog te blijven gaan. De psycholoog begeleid het traject op een fijne manier en het baasje kan al haar vragen bij haar kwijt. Zij weet immers beter hoe zulke trajecten in, inmiddels verschillende ziekenhuizen, verloopt. Daarnaast vindt het baasje het heel erg fijn om al haar gedachten met iemand te kunnen delen, zonder dat zij bang hoeft te zijn andere mensen verdriet te doen. Deze momenten zijn voor de baas erg fijn om alles te stroomlijnen in haar hoofd, waarna ze opgelucht en helder denkend weer een aantal onderzoeken of doktersbezoekjes aan kan.