Op donderdagavond zijn we samen met de schoonouders van het baasje en het vriendje van de baas uit eten geweest. Dit was een hele leuke en gezellige avond! Omdat het baasje het maar ongezellig vond om alleen maar aan tafel te zitten kijken naar de etende mensen, besloot zij een klein voorgerecht te bestellen. Dit zou ze dan opeten als de rest aan het hoofdgerecht zat. Een klein voorgerecht kon vast geen kwaad en zo was het uiteten gaan een stuk leuker! Na de helft van het voorgerecht liet de buik van de baas duidelijk merken dat dit geen goed idee was! Ze besloot daarom de andere helft maar te laten staan.

Ondanks dat het baasje de helft van haar eten had laten staan, was ze erg trots op wat ze wel op had! Ook was ze blij dat de rest niet door had hoeveel pijn ze door dat kleine beetje eten had. Het uit eten gaan was zo veel minder vervelend als ze vooraf had gedacht! Ook haar tafelgenoten waren blij verrast dat het baasje wat mee had zitten eten.

Eenmaal thuis kon het baasje de pijn niet meer verstoppen. Ik werd uitgezet en zij is huilend van de pijn naar bed gegaan. De vrijdag kwam ze redelijk door. Ik werd weer aangezet en de baas heeft de hele dag op de bank gelegen. De nacht van vrijdag op zaterdag ging vrij aardig al had het baasje ’s nachts wel erg veel pijn.

Zaterdagochtend was een zware ochtend. Het baasje besloot te gaan douchen want weer een dag in bed of op de bak liggen was geen goed plan vond ze. En toen gebeurde het; tijdens het wassen van het haar werd de pijn zo hevig dat ze haar vriendje riep. Een moment later hing het vriendje heel erg geschrokken boven het baasje. Het baasje was zomaar omgevallen tijdens het douchen. Het duurde even voordat het baasje doorhad waarom ze op de grond zat, de pijn was zo hevig dat haar hoofd het niet zo goed meer deed. Het vriendje pakte haar op en tilde haar naar de slaapkamer. Omdat het baasje lag te schreeuwen van de pijn en aan een stuk door lag te kokhalzen (gelukkig kon het baasje niet meer spugen) belde het vriendje de HAP. Daar konden ze meteen naar toe komen. Ik werd niet meer aangekoppeld en bleef thuis.

Bij de HAP kreeg het baasje gelukkig een spoedindicatie. Hierdoor hoefde ze niet 40 minuten te wachten maar kan ze na 3 minuten meteen door naar de huisarts. Helaas wist deze huisarts niets van sondes en werden het vriendje en de baas doorverwezen naar de eerste hulp.

Eenmaal bij de eerste hulp aangekomen werd de gebruikelijke procedure weer in gang gezet. De bloeddruk was zoals altijd erg laag, saturatie goed en het infuus prikken ging moeizaam. Deze keer wel heel erg moeizijn! Na de eerste poging gaf de eerste verpleegkundige het al op, de aderen van de baas waren te moeilijk. Nummer twee nam een ego apparaat mee, maar ook gaf zij het na twee keer prikken op. Vervolgens kwam verpleegkundige nummer drie. Hij wist na 5 minuten zoeken een ader te vinden waarin hij het aandurfde, deze keer met succes!

Het bloed werd afgenomen en het wachten op de uitslagen begon. Het baasje had nog steeds heel erg veel pijn! Maar de verpleegkundigen en artsen wisten niet meer welke medicatie ze bij moesten geven en dus moest het baasje maar even doorzetten. Vijf uur later (!) kwam er weer een arts langs. Het bloed was goed, het baasje mocht weer naar huis. Om iets aan de pijn te doen kreeg ze een recept mee, dit was haar oude medicatie! De medicatie waar ze met veel pijn en moeite van was afgekickt! Het baasje vroeg of dit wel een goed idee was, maar het was weekend en iets anders wisten de artsen op de SEH ook niet. Als het probleem bleef bestaan kon de baas maandag weer met de poli bellen.

Boos en verdrietig verlieten de baas en haar vriendje het ziekenhuis. De medicatie van het recept hadden ze thuis nog liggen, dus die hoevende ze niet eens op te halen. Thuis is het baasje op de bank gaan liggen, heeft haar oude medicatie weer ingenomen en heeft de rest van de avond als een duf konijn (wel met veel minder pijn) naar de openhaard zitten staren.

Ook zondag is de baas op de bank gaan zitten, met haar oude medicatie bovenop de nieuwe medicatie. Suf en moe is de dag aan haar voorbij getrokken. Maandagochtend zou de baas de eerste zijn die met de poli aan de telefoon hing, wat dit moest toch ook anders kunnen!