De conditie van de baas gaat steeds verder achteruit. Omdat de baas probeert te voorkomen dat ze buitenadem en uitgeput ergens aankomt zei ze steeds vaker afspraken af of probeert ze met de auto in plaats van met de fiets te gaan. Dit vonden zowel het baasje als haar vriendje geen goede ontwikkeling dus gingen ze opzoek naar een oplossing. De zoektocht starten met een gesprek dat de baas en ik hadden met de WMO-consulente.

De baas en ik raapte op maandag ochtend al onze moet bij elkaar om naar het WMO-spreekuur te gaan. Eenmaal op het gemeentehuis aangekomen bleek er nog één mevrouw voor ons aan de buurt te zijn, de baas en ik moesten op een suf stoeltje in een troosteloze gang gaan zitten wachten. Eenmaal binnen hadden de consulente en de baas een kort gesprek. De consulente gaaf aan dat ze pas wat voor het vervoer voor de baas kon doen als ze een rolstoel, scootmobiel of driewielerfiets nodig had. Daarnaast somde de consulente een heel rijtje met aanpassingen voor in huis op. Van een traplift tot beugels in badkamer en wc. Allemaal spullen waar de baas niets aan hand natuurlijk! Op de vraag of de gemeente ook subsidie had voor een elektrische fiets werd hard gelegen. Natuurlijk niet, half Nederland fietste op z’n fiets, zo konden moeilijk al die mensen subsidie geven.

Enig sinds teleurgesteld verlieten wij het gemeentehuis. Nog in gedachte verzonken ging het baasje naar de sportclub waar ook haar moeder was. De moeder van het baasje was trots om te horen dat we naar het gemeentehuis waren geweest, maar ook zij vond de uitkomst jammer. De baas vroeg natuurlijk niet voor niets hulp bij de gemeente, liever zou ze op haar eigen fiets zijn blijven fietsen. Om toch een stapje verder te komen adviseerde de moeder van de baas om naar een tweedehands elektrische fiets te gaan kijken, dan kon ze er misschien toch zelf een aanschaffen.

’s Avonds op de bank heeft het baasje heel veel fietsen bekeken op marktplaats. Toen het vriendje verwondert vroeg waar het baasje zo druk mee bezig was liet ze een aantal poteniele fietsen zien. De uitgezochte fietsen mankeerde allemaal wat volgens het vriendje! Ze hadden een verkeerde motor, de motort zat op de verkeerde plek, ze waren te duur of de fiets was te groot. Het vriendje van de baas liep weer weg en belde een vriend die zelf een elektrische fiets heeft. Aan het eind van de avond kwam het vriendje weer naast het baasje zitten. “Deze wordt het, vindt je hem mooi?”

Het vriendje had een gloednieuwe supermooie fiets uitgezocht. Toen de baas over de prijs begon zij het vriendje dat ze daar maar niet naar moest kijken, ze kreeg de fiets van hem. Ze had hem immers hard nodig! Wou dat vond de baas wel heel erg lief, dat was echt een heel duur en mooi cadeau!

Twee dagen later werd de fiets geleverd. De baas moest achter in de tuin heel hard huilen, wat had zij een mooi cadeau van haar vriendje gehad! Maar er waren ook andere tranen, eigenlijk waren dit soort fietsen voor bejaarde, niet voor jonge meiden! Het baasje was blij dat de fiets er was, maar was eigenlijk ook heel erg verdrietig dat hij nodig was!

Nadat de baas twee dagen op de fiets had rondgefietst was ze super blij. Ze kon weer naar de sportclub fietsen, naar vrienden en weer boodschappen doen met de fiets.

Waar de baas zich in het begin van haar zoektocht nog afvroeg of ze zich zo niet invalide maakte, had ze nu door dat deze fiets haar alleen maar vrijheid gaf. De elektrische fiets mocht blijven!