Een week of twee na de second opinion begon het allemaal tot de baas door te dringen. Een gastroparese; dat betekende voorlopig helemaal niets meer eten en drinken. Zelfs een dropje eten of een slokje water drinken werd door de dokter afgeraden. De kans op genezing is 10%. Dan is er dus kans op genezing, maar de kans dat ze niet meer beter wordt is wel iets groter. Eigenlijk is het veel aannemelijker dat de baas nooit meer beter wordt! Dat is voor mij wel gezellig, mag ik nog lekker lang bij haar blijven! De baas werd van deze gedachten een beetje moedeloos.

Al die tijd heeft de baas voor de buitenwereld geprobeerd te doen alsof ze nergens last van had. De mensen die de baas veel zagen, wisten wel dat ze het soms zwaar had, maar op de sportclub bijvoorbeeld probeerde de baas altijd optimistisch te blijven. Ze vertelde altijd alleen de leuke dingen, of ze benoemde de lichtpuntjes die ze in het vooruitzicht had. Nooit vertelde ze hoe zwaar ze het soms had en hoe moeilijk het eigenlijk is. Als ze uit het ziekenhuis komt is ze altijd blij dat ze weer  thuis is, weer even op de sportclub kan komen of kan genieten van het mooie weer.

Veel mensen zegen dan ook dat de baas er zo goed uit ziet, ze lacht dan maar vriendelijk en bedankt voor het compliment. De baas is dan blij dat anderen mensen haar niet zielig vinden, maar aan de andere kant vindt ze het ook wel lastig dat mensen geen idee hebben hoe ze zich echt voelt! Dit gevoel werd alleen maar sterker na het krijgen van de diagnose en de wetenschap dat dit misschien nooit meer overgaat. De baas is zo verdrietig, heeft zo veel pijn en is eigenlijk ook bang voor de toekmost, maar dat ziet niemand. Er wordt daardoor zelden gesproken over hoe het echt met de baas gaat.

Na de diagnose kreeg baas steeds meer het gevoel dat ze het allemaal niet meer aan kon. Ze had het gevoel dat ze wilde opgeven, maar wat dat dan precies was, wist ze ook niet. Ze kon moeilijk opgeven en zegen nu stopt ik er mee, de gastroparese zou immers blijven!

Na een gesprek met dokter Rossi begon de baas door te krijgen wat ze aan het opgeven was. Langzaam maar zeker kwam de baas erachter dat ze de waas van gezelligheid en het valt allemaal wel mee, niet meer om zich heen kon laten vliegen. De baas kwam erachter dat zij niet hoeft te doen alsof ze altijd alles kan, maar dat ze best mag laten zien dat ze ziek is.

Langzaam kwam de baas tot het besef dat zij dan wel haar hele leven anders in moest richten, maar dat dit ook best op een leuke manier moest kunnen! Ze moest alleen meer rekening gaan houdend met haar ziek zijn. Het moet helemaal niet erg zijn als de baas soms dingen niet wilt of niet kan, dat hoort bij ziek zijn.

Het besef komt langzaam binnen bij de baas en soms doet het haar nog best wel veel pijn.  Maar ze begint ook in te zien dat er, ondanks alle dingen die ze niet meer zal kunnen, genoeg overblijft om er een leuk leven van te maken!