Na de laatste opnamen was er ook nog de uitslag van het ontlastingsonderzoek geweest. De ontstekingswaarde waren te hoog en er moest een coloscopie, een darmonderzoek, gepland worden. Drie maanden na de opname in het oude ziekenhuis had de baas hier nog steeds niets van gehoord. Tijdens de second opinion bij het universitaire ziekenhuis, is het darmonderzoek ook ter sprake gekomen. Omdat de nieuwe MDL-arts het dossier nog niet had ontvangen, kon ze niks zegen over de noodzaak van het onderzoek. Wel had ze een aantal belangrijke punten over de voorbereidingen van het onderzoek; zo moest de baas veel eerder beginnen dan gebruikelijk was, omdat haar darmen niet meer dan 100ml vocht per uur kunnen verwerken. De MDL-arts zou zodra het dossier was aangekomen, de baas ook op de wachtlijst bij het universitaire ziekenhuis zetten. Zo kon ze het onderzoek ondergaan in het ziekenhuis dat als eerste plek voor haar zou hebben.

Een week na de second opinion belde het oude ziekenhuis. vier weken later was er een plekje vrij om het onderzoek te ondergaan. Voor de voorbereidingen van dit onderzoek moest ze maar blij zijn met haar sonde, zo hoefde ze niet alles te drinken. Oef, dat was de eerste uitspraak die niet helemaal goed viel. Zou de mevrouw aan de andere kant van de lijn überhaupt weten hoe het is om met een sonde te moeten leven? Daarna kwam het normale advies om voor te bereiden. Zoveel liter laxeermiddel in de sonde om vervolgens zoveel liter water erachteraan te spoelen. Dat alles binnen een bepaalde tijd.

De baas vertelde dat de MDL-arts in het universitaire ziekenhuis had aangegeven dat dit niet kon. Zij kan immers niet meer dan 100 ml vocht per uur in haar darmen verdragen. Het was dus van belang een aantal dagen eerder met de voorbereidingen te starten, zodat dit alles langzaam in kon lopen. Hier had de mevrouw aan de andere kant van de lijn nog nooit van gehoord. Ze zou het gaan navragen en er de volgende dag op terug komen. Vervolgens was er ook nog een probleem met de datum. De baas kon niet op de voorgestelde datum het onderzoek ondergaan. Ook hier was de dame aan de andere kant van de lijn niet heel erg blij mee. Maar omdat de baas toch terug gebeld zou worden over de voorbereidingen zou ze ook opnieuw naar een datum gaan kijken.

Een dag later werd de baas teruggebeld door de zorgcoördinator, ze had begrepen dat er een andere datum voor het onderzoek gepland moest worden. Dat kon wel, maar dan was het onderzoek wel drie weken later. Dat vond de baas geen probleem. Ze wachten al zo lang, dan konden die drie weken er ook nog wel bij. Het probleem van de datum was dus opgelost. De zorgcoördinator wou het gesprek beëindigen, maar nu wou de baas nog graag weten hoe het zat met de voorbereidingen.

Ze kreeg weer het standaardverhaal te horen. Toen ze opnieuw aangaf dat dit niet kon en dat ze daarom teruggebeld zou worden wist de zorgcoördinator eerst van niets. Maar al snel bleek de coördinator het toch nagevraagd te hebben bij de voedingsverpleegkundige. Deze had gezegd dat het verhaal van de MDL-arts in het universitaire ziekenhuis onzin was en dat de baas de voorbereidingen op de normale manier kon doen.

De baas werd nu langzaam boos. Ze moest twee keer hetzelfde verhaal doen, er werd of niet naar haar geluisterd, of er werd daar niet goed gecommuniceerd. Ze verloor even haar tact en zei dit tegen de zorgcoördinator. Zij werd op haar beurt ook boos, de baas moest het doen zoals iedereen en met de communicatie was geen probleem. Nu kon de baas zich niet meer inhouden! Goede communicatie??

Waarom was haar dossier nog niet in het nieuwe ziekenhuis; waarom wist de zaalarts niet wat er op de poli wordt besproken en omgekeerd; waarom moest ze voortaan zelf haar arts mailen als ze werd opgenomen, met daarin de mededeling dat ze opgenomen was; en waarom moest ze twee dagen achter elkaar hetzelfde verhaal vertellen? Dit was toch echt een communicatieprobleem!

De baas was witheet, maar ook de mevrouw aan de andere kant van de telefoon was inmiddels echt boos. De baas moest de voorbereidingen voor het onderzoek doen zoals de coördinator nu zei, of ze moest het onderzoek maar in het andere ziekenhuis laten doen!

Die keus was niet zo moeilijk. De baas gaf aan dat ze wel zou wachten tot het dossier ooit door het oude ziekenhuis naar het universitaire ziekenhuis gestuurd was, om daar het onderzoek te ondergaan.

Drie dagen later belde de MDL-arts van het oude ziekenhuis. Hij had begrepen dat de baas het onderzoek niet meer wou laten doen. Ze legde uit wat er was voorgevallen. De arts bood zijn excuus aan en vond het allemaal erg vervelend. Hij had het dossier anderhalve maand geleden zelf verzonden naar het nieuwe ziekenhuis. Maar ja, in zulke grote organisaties raakt weleens wat kwijt, daar kon niemand wat aan doen, volgens de arts. Zelfs de excuuswoorden vielen bijna verkeerd. Maar ze besloot er niets van te zegen, te bedanken voor het telefoontje en rustig op te hangen.

Ze was blij dat ze had besloten naar het andere ziekenhuis te gaan. Wat een ongelofelijke bende was het in het oude ziekenhuis!