Al maanden is de baas bij haar vriendje aan het zeuren dat ze zich overdag zo alleen voelt. Ze heeft dan wel twee lieve katten, maar deze komen alleen knuffelen als het hun uitkomt, gaan nooit mee wandelen, liggen niet de hele dag aan haar voeten en staan niet kwispelend voor de deur als ze thuiskomt.

Na een paar weken werd het iets minder subtiel en begon ze alle voordelen op te noemen van het hebben van een hond. Ook dit had nog geen effect, dus de baas ging nog een stapje verder; iedere keer als er bezoek was waarvan de baas wist dat ze hondjes leuk vonden, begon ze te vragen wat er zo fijn was aan het hebben van een hond. Langzaam maar zeker werd het vriendje er een beetje moe van. Ze hadden twee hele lieve katten, die zaten net als hij, helemaal niet op een hond te wachten. Het onderwerp werd een beetje beladen.

Het vriendje vond het allemaal leuk en aardig dat het baasje nu een hond wou, maar wie zou ervoor zorgen als de baas weer in het ziekenhuis zou liggen, wat zou er gebeuren als ze weer beter werd en zou gaan werken, of nog erger straks ging de baas dood en dan zat hij met een hond opgescheept. Er zou geen hond komen, punt uit!

Maar het baasje bleef er naar verlangen, al die dagen dat ze nu alleen thuis was en op bezoek zat te wachten, zou ze dan een maatje hebben. Ze zou veel vaker gaan wandelen en ze kon dan ook de hond verzorgen. Stiekem zetten ze haar zoektocht voort, wat zou een geschikte hond voor haar en het vriendje zijn? Zij was allergisch, dus al snel kwam ze uit een poedel of labradoodle.

Nadat er een maand niet over een hond was gesproken vond de baas een plaatje van een hele lieve rode (volgens de website een apricot) labradoodle en stuurde deze via whaptsapp naar haar vriendje. Dit beest wat zo lief, dat ook het vriendje moest toegeven dat die er best leuk uitzag. Inmiddels waren er meer mensen op de hoogte van de wens van de baas en werd het vriendje regelmatig verteld hoe goed een hond voor de baas zou zijn. Het vriendje werd er helemaal gek van, maar ging er inmiddels niet meer tegen in. Hij begon aan het idee te wennen en vond het misschien ook wel leuk, zo een hond. Na een aantal weken zij hij; “oké, als we een hond nemen, mag ik hem een naam geven en wordt het Loebas!”

Dit was het moment dat de baas een opening zag, ze stuurde een mail naar de fokvereniging voor labradoodles. De baas wou geen puppy, dat kon ze met haar gezondheid niet aan. In de e-mail schreef ze dat ze opzoek waren naar een her te plaatsen hond, het liefst een teefje. Omdat Labradoodles maar weinig worden herplaatst ging ze in de tussentijd op marktplaats opzoek naar leuke poedels en labradoodles. Bij geen van die honden op marktplaats hadden zowel de baas als haar vriendje een goed gevoel.

Na twee weken kwam er, veel sneller dan verwacht, een e-mail van een fokker. Ze hadden een medium apricot teefje van bijna twee jaar terug gekregen. Of wij interesse hadden? Dat was schrikken voor de baas, ze was zo blij! Ze belde haar vriendje op en vertelde voorzichtig over de e-mail. Gelukkig was ook het vriendje meteen vrolijk en wou hij direct het aanvraagformulier invullen. Nadat ze de website van de fokker goed hadden bekeken wisten ze het zeker; nog zonder dat ze een foto hadden gezien lieten ze de fokker weten interesse in de hond te hebben!

Om ook de laatste twijfel weg te nemen, namen ze vervolgens 5 dagen de hond van de zus van de baas in huis. Drie keer per dag wandelde de baas en ik met de hond, ’s avonds deed het vriendje van de baas het. Dit beviel ons allemaal best goed.

Het vriendje was nu ook echt overtuigd dat een hond een leuke aanvulling in het gezin was. De poesjes vonden het wel best, ze ging soms zelfs in de mand liggen, het baasje werd er een stuk vrolijker van en stiekem vond het vriendje de wandelingen in het bos ook best lekker.

Twee dagen na het terugbrengen van de leenhond gingen we met z’n drieën bij de fokker naar de hond kijken. De baas en haar vriendje vonden dit zo spannend! Ze wouden inmiddels alle twee zo graag een hondje, zou de fokker ze wel goed genoeg vinden? Gister waren ze naar de dierenwinkel geweest en hadden ze voor een fortuin aan spulletjes voor de hond gekocht, met de afspraak dat ze alles terug mochten brengen als ze geen hondje zouden krijgen. Alles stond in huis klaar voor de komst van de hond.

Eenmaal bij de fokker voelde het goed, het waren lieve mensen. De hond was geweldig! Ze had precies de kleur van de hond die het baasje eerder als foto naar haar vriendje had gestuurd, ze had een perfecte maat, luisterde goed en hield heel erg van knuffelen! De fokker vond ons gelukkig ook goed genoeg en de volgende dag mochten we haar komen halen. De baas en haar vriend waren zo blij!

Inmiddels loopt Loebas drie weken door het huis. Ze is helemaal ingeburgerd in het huishouden van de baas, haar vriendje en de twee katten. De baas heeft haar knuffeldier en wandelt veel meer, de poesjes hebben iets om achter aan te rennen en het vriendje heeft een echt maatje gevonden!

Loebas, ik hoop dat de baas en haar vriendje nog heel lang van je kunnen genieten!