Als je nooit naar de kerk bent geweest draait het tijdens kerst toch vaak om het lekkere en vele eten. Uitgebreid brunchen, borrelen en dineren. Om vervolgens ’s avonds na een gezellige dag aangeschoten en met een veel te volle buik lekker naar bed te gaan, wetende dat er morgen nog z’n dag volgt. 26 jaar was de kerst voor de baas redelijk hetzelfde, altijd met veel te veel eten en drinken. Dit jaar is de kerst als nooit tevoren. Dit jaar is het eerste jaar dat ik er ook bij ben!

In september begon de baas al te vermoeden dat ze misschien met kerst niet zou kunnen eten. Op dat moment was ze nog instaat dit gevoel voor zich uit te drukken. Als echte struisvogel stak ze haar kop in het zand en had ze nergens last van.

Het werd oktober en begin november kwamen de vragen; “wat doen jullie dit jaar met de kerst?” Met de gescheiden ouders van de baas en haar schoonouders hadden de baas en haar vriendje voorgaande jaren altijd drie kerstdiners, of twee diners en een brunch. Dit alles moet zo gepland worden dat bij alle ouders de familie compleet is. Een flinke puzzel met broers, zussen en aanhang. Nu de vraag gesteld was, kon de baas niet meer zomaar haar kop in het zand steken, dat was onhandig voor de planning. Maar ja, wat moet je zegen als je niet kan eten en als een berg opziet tegen die drie avonden.

Een gevoel van eenzaamheid bekroop de baas, moest ze echt gaan zitten kijken hoe de familie de traditionele kippenpastei eet die zij zo lekker vindt, toe kijken hoe iedereen langzaam aangeschoten raakt van alle lekkere wijn? Ze werd zo verdrietig van het idee dat ze als een soort buitenstaander moest gaan zitten toekijken. Ze had Loebas dan wel om mee te knuffelen, maar ze kon onmogelijk de hele avond op de grond met de hond gaan zitten spelen. Nee, de baas nam een besluit; dit jaar geen kerst voor haar.

De familie probeerde het besluit te begrijpen, maar dat lukte bij de ene beter dan bij de ander. Af en toe probeerde iemand haar nog over te halen, maar het besluit van de baas stond vast. In eerste instantie was het vriendje solidair met de baas; jij geen kerst, dan ik ook niet. Maar nadat de baas daar een poosje over had nagedacht vond ze dat maar een stom plan! Hij kon best bij zijn ouders gaan eten. Dat was voor iedereen gezelliger en als hij thuis zou blijven, moest zij alsnog gaan zitten kijken hoe hij een kerstdiner naar binnen zat te werken. Na wat overleg kwamen ze er samen uit; de baas zou thuisblijven en het vriendje zou lekker bij zijn ouders gaan eten eerste kerstdag.

Het werd december en het volgende dilemma kwam langs, nu ze niet aan kerst deden, zouden ze dan wel het huis gaan versieren en een boom kopen? Ook hierin nam de baas een besluit, geen kerst, geen boom. Wel besloot ze dit jaar kerstkaartjes te versturen. De baas vindt het altijd zo fijn een kaartje te krijgen als het wat minder gaat, nu had ze een goed excuus om iedereen een kaartje terug te sturen.

Gister was het eerste kerstdag, met een gemengd gevoel stond de baas op, het was toch wel echt kerst. Ze had gehoopt dat het in haar hoofd een gewone maandag zou zijn en ze kerst zou vergeten. Na het wandelen met de hond vond de baas het opeens verschrikkelijk dat ze niet uitgebreid kon ontbijten. Het vriendje bakte lekkere broodjes, maar ook voor hem viel het kerstontbijt zo een beetje tegen. Geen tafel vol lekkers, alleen die twee broodjes die eenzaam naast een bakje beleg lagen. De baas en haar vriendje werden er alle twee een beetje verdrietig van. Na het ontbijt zijn ze weer in bed gaan liggen en er pas uitgekomen toen de hond weer moest wandelen. Na de wandeling ging het vriendje naar zijn ouders, maar niet voordat hij gevraagd had of de baas het echt niet erg vond. De baas vroeg op haar beurt of het echt oké was dat ze thuisbleef. Beiden zeiden, uit liefde voor elkaar, dat het geen probleem was, maar ze wisten alle twee dat ze elkaar die avond zouden missen. Geen kerst vieren was toch iets ingewikkelder dan ze hadden verwacht.

Het vriendje had een fijne avond bij zijn ouders, het baasje een lekkere avond op de bank met de hond. Maar het baasje bleef toch maar op het vriendje wachten in plaats van vroeg te gaan slapen, gewoon om hem te laten weten dat ze blij was dat hij weer thuis was. ’s Avonds waren ze alle twee blij dat de ander een prima avond had gehad, maar ze waren ook alle twee verdrietig. Verdrietig dat ze deze avond voor het eerst in tien jaar niet samen waren geweest.

Gelukkig hebben ze besloten geen tweede kerstdag te vieren. Vandaag is een dinsdag zoals alle andere, het vriendje aan het werk en de baas gewoon thuis. Vanavond geen uitgebreid kerstdiner, maar normaal dinsdagavond eten.

Niet kunnen eten is soms vervelend, of gewoon pijnlijk, maar het zijn de sociale aspecten die het soms bijna ondragelijk maken.