Tweeweken na het avontuur in Maastricht gingen we met z’n drieën naar het universitaire ziekenhuis voor de uitslag van het manometrie antro (pyloro) duodenaal onderzoek. Omdat de baas inmiddels wist dat het soms best lang kon duren voordat onderzoeksuitslagen binnen waren; zeker als ze van het ene naar het andere ziekenhuis verstuurd moesten worden. Had de baas zowel in het ziekenhuis in Maastricht als haar eigen universitaire ziekenhuis gevraagd of de afspraak niet wat snel op het onderzoek gepland was. Beide ziekenhuizen gaven aan dat dit wel meevielen en dat de uitslag zeker binnen zou zijn bij het volgende polibezoek. Gespannen voor het gesprek liepen we met z’n drieën de poli op.

Als de uitslag goed zou zijn, zou er operatie gepland worden om een PEJ-sonde te plaatsen. Dit is een sonde direct op je buik naar het middelste gedeelte van de dunne darm, het jejunum. Als de uitslag niet goed zou zijn, zou dit betekenen dat ook de darmen van de baas minder goed werken. Het plaatsen van de PEJ-sonde in de darm zou de baas dan niet voor lange termijn helpen. Dit omdat ook de darmen de voeding niet goed opnemen. Omdat voeding toch echt noodzakelijk is, zou de baas dan Totale Parenterale Voeding (TPV) krijgen. Bij TPV wordt de voeding direct via een infuus in de bloedbaan gebracht. Op deze manier worden zowel je maag als darmen omzeilt.

Bij het plaatsen van een TPV-lijn zijn er veel meer risico’s dan bij het plaatsen van een PEJ-sonde omdat je direct in de bloedbaan komt. De kans op infecties is dan ook vele male groter! Na het plaatsen van een PEJ-sonde mag je als alles goed gaat na 2 dagen weer naar huis en kan je het verzorgen en onderhoud vrij snel geheel zelfstand uitvoeren. Bij het plaatsen van een TPV-lijn moet je veel langer in het ziekenhuis blijven. Ook het verzorgen en het aanhangen van voeding eenmaal thuis is iets waar je veel voorzichter mee moet zijn dan bij de PEJ-sonde. De baas en haar vriendje hoopte dus heel erg op een goede uitslag, waarna de operatie voor de PEJ-sonde gepland kon worden.

Nadat ze ruim drie kwartier op de dokter en diëtiste hadden zitten wachten mochten ze eindelijk naar binnen komen. De arts die het onderzoek in Maastricht aangevraagd had, was inmiddels weg in dit ziekenhuis en ergens anders gaan werken. De nieuwe dokter vroeg aan de baas of ze de uitslag van het onderzoek in Maastricht al had ontvangen, of wanneer ze daar een afspraak gepland had staan. De baas legde uit dat het onderzoek in Maastricht was gedaan, maar dat ze de uitslag vandaag van deze arts zou krijgen. De arts wist van niets en ging in de systemen zoeken. Hij zag dat de baas gelijk had maar had nog geen uitslag binnen. De diëtiste besloot een belrondje te gaan maken om te kijken of de uitslag al ergens in huis was.

Na ruim 5 minuten kwam ze terug, de uitslag was nog niet in dit ziekenhuis bekend. Na lang twijfelen besloot de arts dat hij de operatie voor het plaatsen van de PEJ-sonde wou gaan plannen. Tussen het plannen en het uitvoeren van de operatie zat een ruime maand en in die tijd zou de uitslag wel binnen zijn. Mocht de uitslag niet goed zijn, konden ze de operatie altijd nog annuleren en de andere operatie gaan plannen.

In verwarring verlieten we met z’n drieën het ziekenhuis. Er was zoveel spanning voor deze dag geweest, na vandaag zou de baas weten of haar darmen er ook langzaam mee stopte. Nu wisten we nog niets! Aan de andere kant was het plannen van de operatie wel een goed teken, dat zou alleen gebeuren als de uitslag goed zou zijn.

Er was niets afgesproken over het moment waarop de operatie eventueel geannuleerd zou worden, omdat het niet bekend was wanneer de uitslag wel binnen was. Dit zou dus tot een uur voor de operatie nog kunnen gebeuren, wat een onzekerheid!

De week na het gesprek was het kerst en oud en nieuw. De week daarna was het ook nog kerstvakantie. Nu waren er al 2 weken voorbij en wist de baas nog niet waar ze aan toe was. De afhankelijkheid van anderen maakt de baas soms echt moedeloos!