Vijf weken na het onderzoek in Maastricht was de baas het wachten helemaal zat! Ze wist niet wanneer ze geopereerd zou worden en ze wist niet wanneer de uitslag uit Maastricht zou komen. Ze besloot daarom voor de zoveelste keer haar telefoon te pakken om er zelf maar weer achteraan te gaan.

Ze starten bij haar eigen universitaire ziekenhuis, met de vraag of de onderzoeksresultaten al binnen waren. Dit was volgens de dame aan de andere kant van de telefoon niet het geval en ze adviseerde de baas om naar Maastricht te bellen om te vragen waar de uitslag bleef. Nadat ze in Maastricht, na drie keer doorverwezen te worden, uiteindelijk iemand sprak die wist waar het over ging viel ze bijna om van verbazing! De resultaten waren op 10 december naar het andere ziekenhuis verstuurd. De baas snapte er niets van! Waarom was de uitslag  bij haar afspraak van 18 december in het eigen universitaire ziekenhuis onvindbaar geweest?

Ze belde daarom weer naar het eigen ziekenhuis en na 10 minuten onderhandelen met een zeer geprikkelde dame, bleek uiteindelijk dat de resultaten inderdaad al lang binnen waren! Er stond bij dat de geplande PEJ-plaatsing uitgesteld moest worden en dat de baas zo snel mogelijk op consult bij haar eigen arts moest komen. Meer konden ze aan de telefoon niet vertellen.

Gelukkig kon de baas een week later al terecht, want nu werd het allemaal wel heel spannend! De baas had het rampscenario al in haar hoofd! Ze zag zichzelf al aan de TPV hangen. Als het goed nieuws was had dit vast ook telefonisch gekund, dus het moest wel slecht nieuws zijn! Er volgende een lange week wachten waarin de baas al het vertrouwen in een goed toekomstperspectief verloor.

Maar de week ging voorbij en het werd de dag van de afspraak. De dokter riep de baas en haar vriend vijf minuten eerder dan gepland al naar binnen. Hij had bijzonder nieuws; het onderzoek in Maastricht liet geen afwijkingen in darm zien maar ook niet in de maag! Dit was het tegenovergestelde van de onderzoeksresultaten eerder in het streekziekenhuis, waarbij een sterk vertraagde maaglediging werd geconstateerd. De arts had overleg gehad met de professor die de PEJ zou gaan plaatsen, ze hadden besloten dat er nu eerst aanvullend onderzoek gedaan moest worden voordat er een operatie gepland zou worden. Er werd een derde maagledigingsonderzoek gepland in het eigen universitaire ziekenhuis.

Als de uitslag van dit onderzoek hetzelfde is als in het streekziekenhuis gaan ze de PEJ-sonde toch plaatsen. Mocht de uitslag hetzelfde zijn als in Maastricht, dan wordt de baas een paar dagen opnemen om te kijken of zij sondevoeding via de maag kan verdragen. Mocht ook dit goed gaan willen ze zelfs gaan kijken of de baas misschien wel weer (een klein beetje) kan eten.

De eventuele PEJ-plaatsing staat gepland op 20 februari. De artsen willen als ze een PEJ moeten plaatsen deze datum niet voorbij laten gaan. Anders zou de baas weer twee maanden op de wachtlijst moet staan! Er werd daarom besloten alles met spoed in gang te zetten. Deze week heeft de baas haar derde maagonderzoek, een week later is er weer overleg met de arts om het plan van wel of niet opereren definitief te maken.

De baas moest hier wel even aan wennen, ze dacht na alle gesprekken het afgelopen jaar dat ze nooit meer beter zou worden, en nu is er toch opeens een kans dat dit wel gaat gebeuren. De baas was verward maar vooral heel erg blij! Misschien kon ze over een poosje wel weer zonder mij!