Nu uit het onderzoek van Maastricht naar voren was gekomen dat er misschien verbetering aan het optreden was, werd er besloten weer een maagonderzoek te doen. Ditmaal zou het onderzoek in het eigen universitaire ziekenhuis uitgevoerd worden. Het onderzoek was met spoed aangevraagd, dus iets minder dan een week na het laatste bezoek aan de arts werd ik ’s avonds uitgezet omdat de baas de volgende ochtend nuchter moest zijn.

De ochtend van het onderzoek moest het vriendje van de baas de sonde 20 centimeter terugtrekken. De sonde zou dan van de darmen weer terug in de maag terecht komen. Omdat de baas wist dat de sonde wat diep lag heeft het vriendje hem voor de zekerheid 25 tot 30 centimeter teruggetrokken. Op deze manier dachten ze zeker te weten dat de sonde echt goed zou liggen.

Een uur later liep de baas iets zenuwachtig de afdeling nucleaire geneeskunde op. Hier kreeg ze, terwijl ze onder een scanapparaat lag, nucleaire sondevoeding in de maag gespoten. Ten minste dat was de bedoeling! De radiologisch medewerker twijfelde direct of de sonde wel goed lag, maar omdat de baas meteen pijn in haar maag kreeg en de sonde minimaal 25 centimeter was teruggetrokken besloot hij toch door te gaan. Na een halfuur werd er toch een arts bij gehaald om de beelden te bekijken. Hieruit bleek dat de sonde precies in de opening van de maag naar de darmen lag. Het onderzoek moest stop worden gezet. Op deze manier was het niet duidelijk hoeveel materiaal er met de start van het onderzoek in de maag en hoeveel in de darmen terecht was gekomen.

’s Middags zou de sonde terug in de darmen geplaatst worden. Dit kon gelukkig wel door gaan. Morgen zou het onderzoek niet meer met sondevoeding gedaan worden, maar met vast voedsel. De baas moest in de tussentijd wel nuchter blijven, omdat het plaatsen van een nieuwe sonde met een scopie zou gebeuren. Nu de baas wist dat ze over een paar uur een nieuwe sonde zou krijgen en ze nuchter moest blijven sloeg ze haar slag! Ze kon nu eindelijk, na bijna een jaar, zomaar weer eens zonder sonde door het leven gaan. Voorzichtig besloot ze samen met het vriendje de oude sonde uit haar neus te halen. Wat was dit een verlichting! De baas genoot intens van deze 4 uur zonder sonde! De hele familie kreeg selfies opgestuurd van een zichtbare neus!

Maar helaas, na een paar uur moest de sonde wel weer terug gelegd worden. De baas fietste daarom aan het eind van de middag maar weer terug naar het ziekenhuis. Eenmaal aangekomen begon de verpleegster te vragen waar haar begeleidster was. Ze mocht immers na de ingreep niet meer deelnemen aan het verkeer. Dit begreep de baas niet! Ze zouden toch alleen even een sonde plaatsen? Daar had ze echt geen roesje voor nodig! Na wat protest stemde de verpleegkundige uiteindelijk in. De scopie en het plaatsen van de sonde was zo gelukkig snel klaar.

Maar het viel de baas allemaal bij elkaar wel zwaar! Sinds gisteravond geen voeding, een mislukt onderzoek, waarvan ze dan wel weer veel pijn in haar maag had en nu moest ze ook weer nuchter blijven voor het onderzoek van morgen. Die nacht werd de baas ook nog eens ziek! Vanaf een uur of vier besloot ze ieder half uur over te gaan geven, alsof het allemaal niet erg genoeg was!

De volgende ochtend ging de baas, samen met het vriendje, hondsberoerd naar het ziekenhuis. Ze hoopte dat ze de pannenkoek wel binnen zou houden, anders zou het onderzoek definitief niet meer doorgaan. De verpleegkundige die de baas kwam halen was heel erg aardig, toen de baas grapte dat ze poedersuiker mee had moeten nemen zei hij trots; ‘daar had ik gelukkig al aan gedacht’. En zo begon de baas aan een nucleaire, maar heerlijke pannenkoek.

De baas hield de pannenkoek gelukkig, soms met enige moeite, binnen! Nu was haar enige opdracht stil blijven liggen. Eerst moest ze de normale tijd van het onderzoek, anderhalf uur, onder het scanapparaat liggen. Daarna zou ze twee en een half uur moeten wachten om vervolgens weer vijf minuten extra onder de scanner te liggen. Die laatste vijfminuten werden normaal niet uitgevoerd, maar door het grote verschil tussen de twee eerdere onderzoeken, wouden de artsen toch graag weten hoe het er na een langere tijd uitzag in de maag van de baas.

Na een lange ochtend in het ziekenhuis, had de baas een heerlijke pannenkoek gegeten en was het onderzoek gelukt. De uitslag zou een week later komen. Nu had de baas even een paar uur nodig om bij te komen. Daarna kon ik eindelijk, na twee dagen weer worden aangesloten! 48 uur niet drinken en eten is natuurlijk niet heel erg goed voor je. Daarom mocht ik de baas eerst een poosje vocht geven waarna ze ook voorzichtig de voeding weer kon opstarten.

Ziek, maar blij dat het gelukt was, kon de baas weer verder. Op naar de volgende uitdaging!