De schoonfamilie van de baas houdt, net zoals de baas zelf, enorm van skiën! Al een aantal keer zijn de baas en haar vriend met de hele-, of een deel van de schoonfamilie op skivakantie geweest. Ook afgelopen oktober kwam de vraag of we niet weer eens z’n 9^e op wintersport moesten gaan.

Op het moment dat de vraag kwam, zag de baas dat helemaal niet zitten! Skiën kon ze niet en haar tweede lievelingsactiviteit op vakantie, eten en drinken, kon ze ook al niet. Ze had geen idee wat ze dan op vakantie moest doen. Alleen maar met de honden lopen leek haar op dat moment nog niets, Loebas was er immers nog niet. De baas besloot daarom dat ze niet mee wou. Tegen haar schoonouders gaf ze aan dat ze geen idee had hoe het in januari met haar zou gaan en daarom geen toezeggingen kon doen.

De weken gingen voorbij en het werd langzaam kouder. De skikriebels namen zowel bij de baas als bij haar vriendje toch langzaam toe. Omdat er na de opnamen van november werd gezegd dat de baas in januari geopereerd zou worden, besloot de baas definitief niet mee te gaan. Wel werd er afgesproken dat, als de baas niet in de week van de vakantie geopereerd zou worden, het vriendje mee zou kunnen gaan. Na al het wachten werd de operatie maar niet gepland en later zelfs uitgesteld. Eind december kwam toen het verlossende woord voor het vriendje, hij zou mee gaan skiën! Het baasje was eigenlijk toch wel jaloers, maar gunde het vriendje ook de skivakantie met zijn ouders.

Twee weken voor het vertrek leek het er opeens op dat de baas in de week van de skivakantie geen enkele afspraak in het ziekenhuis zou hebben! De donderdag ervoor zou er nog een maagonderzoek zijn, maar de volgende afspraak stond pas een week later op maandag gepland. De baas kreeg opeens toch hoop dat ze mee zou kunnen gaan! Toen ze dit voorzichtig tegen haar schoonouders zei waren die ontzettend blij.  Tot haar grote verrassing mocht ze, samen met mij en de hond, gewoon nog mee!

Het maagonderzoek op donderdag mislukte, waardoor het toch ineens weer spannend werd of we wel mee konden. Maar vrijdag ochtend werd het onderzoek gelukkig alsnog uitgevierd. En zo zaten we, iets later dan verwacht, op vrijdag in de auto op weg naar de sneeuw! De baas wou graag gaan skiën maar had geen idee of dat met mij erbij zou gaan lukken.

Zondag kon de baas eindelijk tot rust komen na alle onderzoeken en de lange reis naar Italië. Ze heeft die dag bijna 20 uur geslapen! Iets wat zenuwachtig maar wel lekker uitgerust stonden we uiteindelijk maandag op haar ski’s. Het gebied was niet zo groot dus mocht het met de conditie van de baas of met mij niet goed gaan, konden we redelijk snel weer thuis zijn. Maar tot haar verbazing ging het skiën prima en stoof ze samen met mij de ene na de andere piste af.

Dinsdag was ze weer helemaal uitgeput en heeft ze bijna de hele dag in bed gelegen, maar woensdag stond ze gewoon weer op haar ski’s. Ze vond haar ritme en ook donderdag lag ze bijna de hele dag in bed, waarna we vrijdag gewoon weer konden skiën! Dit had de baas van tevoren niet durven hopen, drie hele dagen skiën!

Vrijdagmiddag heb ik het de baas nog wel even lastig gemaakt, Ik had het zo ontzettend koud! De voeding bevroor in de slang waarna ik uitgezet moest worden. maar eenmaal thuis warmde ik al snel weer op en kon de baas de slang gewoon weer doorspoelen met warm water. 

Ook de eetmomenten van de andere vond ze minder moeilijk dan verwacht. Oké, ze vond het echt heel jammer dat ze al dat lekkere eten niet kon eten, maar het was wel heel gezellig om erbij te zijn. Af en toe kon de baas zich zelf niet beheersen en stopte ze stiekem wat in haar mond, ze moest toch echt even dat Italiaanse eten  proeven.

En zo was deze week, met “iets” meer pijnstillers en slaap, een overwinning op haar zelf! De baas kon veel meer dan ze had verwacht!

En ohwja niet alleen ik, de baas, haar vriendje en de schoonfamilie hadden genoten van deze week, ook de hond vond het geweldig in de sneeuw!