Na de laatste blog is een kleine rectificatie wel op zijn plaats. Op dinsdag en woensdag heeft de baas nog een aantal keer met het ziekenhuis gebeld, waarna de sonde uiteindelijk toch op woensdagmiddag is vervangen. De baas en ik konden zo samen met het vriendje en de hond met een gerust hard richting Italië gaan.Lees meer »

Afgelopen vrijdag was het weer tijd om vol spanning het ziekenhuis te bellen, met de vraag of de operatie inmiddels gepland is. Helaas was het antwoord hetzelfde als alle eerdere weken: Nee. Deze week, maar ook al van volgende week zal de baas niet geopereerd worden. Dat was een flinke teleurstelling voor de baas. Om zijn vriendinnetje wat op te vrolijke, opperde het vriendje van de baas om nog even lekker op vakantie te gaan voordat de baas onder het mes zal gaan.Lees meer »

Wachten, ongeacht waarop, duurt altijd te lang. Maar bij de baas neemt dit wel erg extremen vormen aan! Het wachten gaat langzaam haar hele leven beheersen. Zo maakt ze bijvoorbeeld al maanden haar afspraken onder voorbehoud van een operatie. Wacht ze soms uren totdat ze terug wordt gebeld door een arts of wacht ze op de postbode die weer dozen vol met spullen voor mij komt brengen. Al dat wachten maakt de baas, maar ook haar omgeving, soms flink geïrriteerd en moedeloos. Lees meer »