Wachten, ongeacht waarop, duurt altijd te lang. Maar bij de baas neemt dit wel erg extremen vormen aan! Het wachten gaat langzaam haar hele leven beheersen. Zo maakt ze bijvoorbeeld al maanden haar afspraken onder voorbehoud van een operatie. Wacht ze soms uren totdat ze terug wordt gebeld door een arts of wacht ze op de postbode die weer dozen vol met spullen voor mij komt brengen. Al dat wachten maakt de baas, maar ook haar omgeving, soms flink geïrriteerd en moedeloos.

Zo wil ze altijd bereikbaar zijn en wijkt ze geen meter van haar telefoon. Als er een belafspraak met een arts gepland staat, neemt ze de telefoon niet op voor bekende. Stel je voor dat ze net in gesprek is en de persoon mist waar ze al uren, dagen of soms zelfs weken op zit te wachten? Uit ervaring weet ze inmiddels dat artsen bijna nooit een tweede poging wagen om te bellen en dat je blij moet zijn als ze iets inspreken op je voicemail. Zelf de arts terugbellen is onmogelijk, de assistentes verbinden je nooit door naar de arts. Zelfs niet als je aangeeft dat hij twee minuten geleden je voicemail heeft ingesproken en ze bellen natuurlijk altijd met een geheim nummer.

Vervolgens heb je de postbode, daar blijft ze ook bijna altijd voor thuis! De leverancier van de voeding en alle toebehoren heeft met Postnl afgesproken dat deze pakketten niet bij de buren afgegeven mogen worden. Dit om te voorkomen dat pakketjes kwijtraken of verkeerd bezorgd worden. De baas heeft met de vaste bezorger afgesproken dat dit wel mag, maar ze vindt het niet kunnen om 7 pakketten, van bijna 10 kilo per pakket, bij de buren te laten bezorgen. Daarnaast zijn er vaak andere jongens die de pakketjes komen brengen, waarna ze deze toch weer een dag later elders moet gaan ophalen. Hierdoor zit ze dan onverwacht ’s avonds zonder de goede spullen.

Dan de spanning die ze iedere vrijdag heeft; wordt ze wel of niet gebeld door de OK-planning? De planning van het OK-complex bevat wel geteld één week. Ze kunnen daar niet verder dan één week vooruitplannen waardoor de baas iedere vrijdag weer in spanning zit of ze een week later aan de beurt is. Het wachten op dit telefoontje maakt de baas helemaal gek! Één keer in de week besluit ze daarom zelf ook naar de planning te bellen om te kijken hoe het ervoor staat. Iedere week krijgt ze hetzelfde antwoord; “Uw operatie is nog niet gepland mevrouw, maar we bellen u zo snel mogelijk als we wat weten”.

Ook zijn de baas en ik al verschillende keren gevraagd een paar dagen mee weg te gaan. Dat vinden we natuurlijk superleuk en we zouden dan ook graag mee gaan, maar hier wil de baas geen ja op zegen. Ze durft zich nergens voor vast te legen, want stel je voor dat zoiets de PEJ-plaatsing in de weg zou staan! Soms besluit ze daarom lastminute om toch aan te sluiten. Dit zorgt niet alleen voor het missen van de voorpret, ook organisatorisch maakt dit soms dingen erg lastig. Moet er met het plannen van een uitje nou wel of geen rekening gehouden worden met de baas? Maar in veruit de meeste gevallen besluit de baas niet mee te gaan of het plannen van uitstapjes eindeloos lang uit te stellen, wat natuurlijk hartstikke jammer is.

De baas krijgt vaak het advies om het los te laten. “Ze bellen huis wel terug, het pakketje wordt wel bij de buren afgegeven of die operatie kan toch ook wel een weekje later?” Maar de baas kan het niet loslaten. Misschien om dat dit dingen zijn die ontzettend belangrijk voor haar zijn, ze niet weer voor een teleurstelling wil komen te staan of domweg omdat de baas niets anders meer heeft om zich druk over te maken. Ze weet niet welke van de drie het is, maar loslaten lukt helaas (bijna) nooit.