Afgelopen vrijdag was het weer tijd om vol spanning het ziekenhuis te bellen, met de vraag of de operatie inmiddels gepland is. Helaas was het antwoord hetzelfde als alle eerdere weken: Nee. Deze week, maar ook al van volgende week zal de baas niet geopereerd worden. Dat was een flinke teleurstelling voor de baas. Om zijn vriendinnetje wat op te vrolijke, opperde het vriendje van de baas om nog even lekker op vakantie te gaan voordat de baas onder het mes zal gaan.

Dit vond de baas natuurlijk een heel goed idee. Ze besloten om de vrijdag daarop lekker weg te gaan. Dit betekende wel dat de baas het een en ander moest gaan regelen. Ze begon bij de huisarts , hier moest ze extra medicatie aanvragen, vervolgens kon ze Sorgente, de leverancier van de voeding, bellen voor extra materiaal om vervolgens bij de apotheek om de papieren te regelen om de medicatie mee te nemen naar het buitenland.

De baas begon te merken dat ik er inmiddels echt bij hoorde en dat ze helemaal aan me gewend was. Zelfs het regelen van een onverwachte vakantie ging zo makkelijk en snel! Tot zaterdag ochtend, op dat moment kreeg de baas door dat ze ook nog een ander probleempje had, wat voor de vakantie opgelost moest worden. De slang waar de voeding doorheen loopt zat verstopt!

Met veel moeite kregen de baas en haar vriendje als echte loodgieters de slang uiteindelijk weer ontstopt, maar ook op zondag en maandag morgen had de baas hetzelfde probleem. Na ruim een jaar neus sondes gebruiken wist de baas heel goed wat dit betekende, de slang is aan het eind van zijn leven. Hij zal binnen nu en twee weken of knappen, of helemaal verstopt raken en niet meer door te spoelen zijn. Aangezien de baas zelf helemaal niets bij kan eten of drinken moet de slang bij problemen binnen 24 uur worden vervangen. Aangezien het plaatsen van een duodenumsonde (neus-dunnedarmsonde) nogal ingewikkeld is in het buitenland, besluit de baas maandagmorgen naar het ziekenhuis te bellen.

Op de afdeling MDL weten ze niet zo goed wat ze met het telefoontje van de baas moeten; “ze krijgt binnenkort toch al een nieuwe sonde bij de chirurg?” waarom belt ze nu dan naar MDL? Nadat de baas de doktersassistente heeft uitgelegd dat ze nu voor een hele andere sonde belt moet ze even overleggen. Tien minuten later krijgt de baas te horen dat ze echt op de chirurgische plaatsing moet wachten en dat er tot die tijd geen nieuwe sonde wordt geplaatst.

De mond van de baas valt open en snel begint ze tot tien te tellen zodat ze niet heel erg boos wordt! De baas probeert zo rustig mogelijk uit te legen dat ze de komende twee weken niet geopereerd gaat worden en als ze dus geen nieuwe sonde krijgt ze weer zal uitdrogen en verhongeren. De assistente gaat nogmaals overleggen en uiteindelijk krijgt de baas te horen dat ze zal worden teruggebeld door de voedingsverpleegkundige.

De voedingsverpleegkundige geeft na het verhaal te hebben gehoord eerst de standaard tips om de sonde weer door te spoelen. Maar na een jaar leven met neussondes weet de baas dat natuurlijk allemaal al lang! Ze probeert nogmaals uit te legen dat de sonde aan het eind van zijn leven is. Ook nu wordt er weer gezegd dat ze moet wachten op de OK of tot dat de sonde helemaal verstopt zit, eerder gaan ze geen nieuwe plaatsen.

De baas kookt vanbinnen, denken ze nou echt dat ze voor de lol 20 minuten op tafel gaat liggen en een camera door haar neus, keel en maag laat duwen? Om vervolgens een metalen slang en daarna de sonde er achteraan te krijgen?

Als de baas na dagen twijfelen de moet weer bij elkaar heeft geraapt om het ziekenhuis te bellen dat ze een nieuwe sonde nodig heeft en ze wordt zo aan de telefoon behandeld voelt ze zich totaal niet serieus genomen. Ze snapt dat het vervelend is dat er in de planning van de komende vier dagen ergens iemand tussen komt met een scopie van 20 minuten. Dit betekent waarschijnlijk een spoedplek opofferen of overwerken. Maar snappen de mensen aan de andere kant wel wat dit gesprek voor de baas betekend?

Als de sonde niet vervangen wordt durft zij niet op vakantie, moet ze weer de regie van haar leven in de handen van iemand anders legen, wordt ze weer meer patiënt gemaakt. En dit zijn nou juist de dingen waar de baas zo voor knokt om te voorkomen. Ze wil niet bang, zuur en afhankelijk worden.

Ze wil, weliswaar met haar sonde, sterk en zelfstandig zijn. Haar eigen leven kunnen plannen en van leuke dingen kunnen genieten!