Na het bezoekje aan de huisarts woensdagmiddag belande het baasje in een sneltrein! Donderdag middag werd ze gebeld dat er misschien op erg korte termijn een plekje voor haar was, of dit een probleem zou zijn? Natuurlijk was dit geen probleem, hier was de baas alleen maar blij mee! Een uur later werd ze door het ziekenhuis gebeld; het was gelukt om komende dinsdag een plekje voor haar op de OK te reserveren. Hier was het baasje zo ontzettend blij, ze pakte meteen haar telefoon om het goede nieuws aan haar vriendje te vertellen!

De dagen die volgde probeerde het baasje nog even van alles te genieten! Ze was dagen op de sportclub en liep uren met de hond door het bos. Af en toe werd er door iemand gevraagd of ze niet zenuwachtig was, maar dat was niet het geval; de baas zei steeds dat dit nog wel zou komen als de operatie dichte bij kwam. Na een heerlijk ontspannen weekend werd het maandag; en ook op maandag waren er geen zenuwen. Ze besloot zelfs maandagavond met het vriendje een half bolletje ijs te gaan eten bij de lekkere ijswinkel in de buurt. Ik werd uitgezet en het werd na een lekkere nacht slapen dinsdag. Gelukkig hoefde ze pas om halftien in het ziekenhuis te zijn. Zo kon de baas nog even een uurtje met de hond gaan wandelen. Toen ze om halfnegen terug kwam, nog moest douchen en haar spullen moest pakken werd het even haasten maar om negen uur zat ze nog steeds ontspannen in de auto op weg naar het ziekenhuis; op weg naar haar nieuwe start!

In het ziekenhuis bleken de testen voor de resistente ziekenhuisbacterie niet goed te zijn afgenomen en dus werd de baas in isolatie geplaatst. Een heerlijke éénpersoonskamer met prachtig uitzicht over het bos was hiervan het gevolg. Eindelijk zaten er dus ook voordelen aan het ziekenhuisbezoekje in Italië. Het verplegend personeel was er iets minder blij mee, zij moesten iedere keer dat ze de kamer in wilde een volledig pak over de normale kleding aantrekken. Het wachten op de operatie ging snel, de operatie werd een uur vervroegd en de baas mocht zich bijna direct na de intake klaar gaan maken.

Het ritje naar de OK zorgde bij het baasje en haar vriendje tot grote hilariteit! Aan het bed hingen rode labels waar met grote letters BESMET op stond. De twee verpleegkundige waren volledig in isolatie kleding, het de baas had een mondkapje en een haarnetje op en lag onder een speciale deken. De mensen die ze onderweg tegen kwamen hadden in de gaten dat dit een bijzonder transport was. Ze vlogen aan de kant en overal werd ruimte voor ze gemaakt. Blijkbaar mochten ze niet stilstaan en zo stonden ze vliegensvlug ergens in een sluis op het OK-complex voor besmet materiaal. Hier kon het baasje even bijkomen van het lachen om vervolgens het vriendje gedag te zeggen.

Het baasje ging daarna direct de OK op. In verband met de mogelijke besmetting was de voorbereidingsruimte en de verkoeverkamer verboden terrein voor haar. Ook op de OK had iedereen beschermende kleding aan en eenmaal binnen betekende dat je niet meer naar buiten mocht. Omdat er nog iemand ontbrak was er nog even tijd om rond te kijken en met de mensen op de OK te kletsen. 

Toen het team eenmaal compleet was werd het infuus geprikt en begon de time-out procedure. Omdat de baas in het verleden nare ervaringen heeft gehad met de narcose, kwamen nu toch de zenuwen op spelen. Inmiddels wist ze; hoe je de narcose ingaat, kom je er ook weer uit. En zo begon de baas hele verhalen te vertellen over de mooie wandelingen die ze dat weekend had gemaakt met de hond. De mensen om haar heen begonnen te lagen, waar had zij het nou weer over. Snel legde de baas uit wat ze had bedacht om vrolijk de narcose in te gaan.

Dit werd gelukkig snel begrepen en werd er van alles over de hond gevraagd. Eerst bij het inspuiten van de antibiotica, maar even later ook met het zuurstofkapje op bij het inspuiten van de sedatie. Anderhalf uur later werd de baas wakker, er was iets met de hond wist ze nog. De truck had gewerkt, een heerlijke boswandeling gemaakt in haar hoofd en ondertussen eindelijk een PEJ gekregen.

Dit was haar nieuwe start, het herstel kon gaan beginnen!

De anesthesiologisch medewerker had nog wel een vraagje voor de baas toen ze goed en wel wakker was; Een vliegende hond, of met je hond naar een vliegveld gaan, was dat niet een beetje vreemd? 😉