De eerste dagen na de operatie waren zwaar voor de baas. Het duurde even voor dat ze goed was ingesteld op de pijnmedicatie en ook de rest van haar lijf moest even bijkomen van de narcose. Toen ze zich na driedagen zelfstandig kon wassen en zelf naar de wc kon gaan, mocht ze eindelijk naar huis. Maar ook thuis ging het minder makkelijk dan de baas vooraf had verwacht.

Ze kon in haar eigen bed niet zelfstandig draaien, laat staan erin of eruit komen. Dit zorgde voor veel pijn en extra ongemak voor zowel de baas als haar vriendje. Gelukkig werd, na één nacht boven te hebben gelegen, het bestelde ziekenhuisbed thuisbezorgd. Zo kon de baas niet alleen lekker slapen maar ook gewoon beneden in de woonkamer haar bezoek ontvangen. Het baasje vond het erg fijn dat er zoveel bezoek kwam. Al was er één belangrijke regel; Grapjes maken was even verboden! Lachen deed te veel pijn waardoor ze, net zoals na een nies of hoestje, in tranen uitbarstte.

Gelukkig ging het iedere dag beter en was de baas steeds iets langer uit haar bed. Om haar te motiveren nog meer in beweging te komen, kwam na 4 dagen de hond weer thuis van haar logeerpartijtje. Dit plan werkte goed! Ze ging, ondanks de afspraak dat er andere waren om met de hond te lopen, een paar keer per dag toch een paar minuten met de hond naar buiten.

Na een week ging het al weer zo goed met de baas dat ze zich ontzettend ging ergere aan haar vieze haar. Ze mocht vijftien dagen (ja echt zo lang!) niet douchen. Zo kregen de wonden de tijd om te genezen. Haar lijf kon ze best wassen, maar die haren waren echt een probleem! En zo zat de baas, een week na de operatie, al bij  haar de kapper. In eerste instantie alleen om het te wassen, maar dat was zo lekker dat ze het toch ook maar in model liet föhnen. De baas genoot ontzettend van haar schonen haar, maar na het uitstapje lag ze wel de rest van de dag in bed. Misschien was dit toch iets te veel van het goede geweest.

Het herstel van de baas ging steeds sneller en makkelijker. Grapjes werden langzaam weer gemaakt en ook het lopen ging steeds beter. Na tweeweken was ze het bed in de woonkamer helemaal zat! Ze kon langzaam weer op haar zij draaien wat betekende dat ze ook eindelijk weer bij haar haar vriendje boven in bed kon gaan liggen. Het bed in de woonkamer werd weer opgehaald en het baasje probeerde steeds meer haar oude ritme op te pakken. Wel merkte ze dat ze iedere middag echt anderhalf tot twee uur moest gaan slapen, anders werd het er niet gezelliger op in huis.

Na drieweken liep ze, langzamer dan voorheen, weer haar standaard ochtendrondje met de hond. Ze begon langzaam weer boodschappen te doen en ook de andere klusjes in huis lukte steeds beter.

Nu is het inmiddels al weer een maand geleden dat de baas is geopereerd en is ze trots op het snelle herstel. Niets geen 15 dagen plat of twee maanden rustig aan doen. Weliswaar langzaamaan, maar gewoon je leven weer oppakken in het tempo dat je lijf aangeeft dat het kan. En natuurlijk doet ze af en toe te veel en moet ze daarna op de blaren zitten; maar ach, dat heeft iedereen toch weleens?!