Het baasje heeft zo zonder werk natuurlijk heel veel tijd om te Netflixen. Met of zonder haar vriendje kijken we veel series, films en documentaires. De ene keer zijn ze beter dan de ander, maar ag de baas en ik hebben toch niets beters te doen 😉 Iedereen kent die films waar je een paar dagen later aan terug denkt, of waar je je vrienden op tipt om ze ook te bekijken. Zo heel af en toe zijn er films die nog net iets meer indruk maken, tenminste op het baasje dan.

Miracles from heaven is zo een film waar de baas maanden later nog steeds veel aan terug denkt. Een film over een jong meisje wat van de een op de andere dag niet meer kon eten. Ze moest tallozen onderzoeken ondergaan voordat ze een diagnose kreeg. In de tussentijd konden familieleden en vrienden niets anders doen dan machteloos toezien hoe het kleine meisje alles onderging.

Ook Brain on Fire is zo een film. Een gezonde jonge dame draait van het ene op het andere moment volledig door. Artsen weten niet wat ze mankeert en ook in deze film kunnen familie en vrienden niets anders dan hulpeloos toezien hoe de jongedame achteruit gaat.

Spoiler alert; in beide films komt het uiteindelijk goed en geneest de patiënt. (In de ene film iets geloofwaardiger dan de andere, maar daar gaat het nu niet om)

De eerste film, Miracles form heaven, had natuurlijk angstig veel vergelijkingen met het verhaal van de baas. De pijn en angst die het meisje had als ze moest eten of tijdens de onderzoeken die ze moest ondergaan begreep de baas als geen ander! Maar wat nog meer indruk maakte op de baas, was het verdriet en de pijn van de omgeving van het meisje. De onmacht van de ouders vond de baas hartverscheurend. Ook bij de tweede film was het leed van de familie het gene wat de meeste indruk maakte op de baas. De ouders van het meisje waren zo machteloos en daarom ontzettend boos op de artsen dat ze niet verder zochten naar een goede verklaring. Je zag in deze film dat de pijn van deze mensen veel heftiger was dan de pijn van hun dochter.

Dit zetten het baasje aan het denken. Zou het voor haar omgeving net zo lastig zijn geweest om te moeten toekijken hoe ze langzaam aftakelde en onderzoek na onderzoek moest ondergaan zonder dat er iets uit kwam? Het verdriet dat ze in de films ziet bij de mensen om de patiënt heen, is veel intenser en moeilijker dan het verdriet dat de baas heeft meegemaakt! De baas heeft zich redelijk snel bij de situatie neergelegd. Ze had geen zin om naar andere ziekenhuizen en dokters te gaan om nog meer onderzoeken te laten doen. Dit was haar beschermingssysteem, leef met de dag en vooral niet vooruit willen kijken. Iedere dag met dragelijke pijn was een mooie dag en alle andere dagen gingen vanzelf voorbij. De spanning die al die onderzoeken met zich mee brachten wou de baas vermijden.

Nu vraagt de baas zich af of ze hier wel goed aan heeft gedaan. Had ze niet meer stil moeten staan met het ondragelijke leed dat haar omgeving had door alle onzekerheid? Had ze niet meer moeten doen om de pijn en het verdriet van haar omgeving bespreekbaar te maken en te verlichten? Had ze niet meer onderzoeken moeten ondergaan bij andere artsen en ziekenhuizen om nog meer onzekerheden uit te sluiten?

De baas kan de tijd niet terugdraaien, maar ze hoopt dat ze in de toekomst haar omgeving minder uit het oog verliest. Ze hoopt dat ze vaker samen met haar familie en vrienden stilstaat hoe het voor hun is in plaats van alle aandacht aan de baas te schenken.

Misschien is het wel erger om van iemand te houden die ziek is, dan zelf ziek te zijn!