Iedereen doet weleens iets stoms waardoor je een spier of iets dergelijks verrijkt; zo ook de baas. Een aantal weken geleden maakte de baas een stomme beweging waardoor het haar ineens in haar rug schoot. Aangezien ze dacht dat het spierpijn was besloot ze iets meer pijnstillers te neem en ondanks de pijn extra veel te gaan wandelen. Want spierpijn gaat toch sneller over als je lekker veel beweegt!?

Toen ze drie weken later eindelijk de conclusie trok dat extra veel wandelen haar rug niet beter ging maken, maar eigenlijk alleen maar voor nog meer pijn zorgde, besloot ze dat het tijd was dat er iemand naar moest kijken. Nog steeds niet kunnen bewegen zonder pijn, laat staan iets doen zonder nog meer pijnstillers te nemen bovenop haar normale pijnmedicatie vond ze toch wel een beetje zorgelijk worden. Zodoende maakte ze een afspraak bij de fysiotherapeut, maar echt aangeven dat het haast had vond ze niet nodig en zo had de baas een week later een afspraak bij de fysiotherapeut staan.

Naarmate de afspraak dichterbij kwam maakte de baas zich meer zorgen; ze had toch eigenlijk echt veel pijn, wat nou als er veel meer aan de hand was dan een verrekt spiertje? Ze haalde zich de gekste dingen in haar hoofd maar probeerde iedere keer weer tegen zichzelf te zegen, “als je er een maand mee rond kan lopen, is het heus niet zo erg”. En zo ging de baas best wel zenuwachtig richting de eerste afspraak.

De fysiotherapeut was een lieve vrouw die naast de rugpijn van de baas ook graag wou weten hoe het met mij zat. Voordat de baas het goed en wel door had zaten ze een halfuur te kletsen over alles wat de baas de afgelopen tijd had mee gemaakt; het was maar goed dat deze eerste afspraak een dubbele was. Na het doen van wat oefeningetjes om te kijken hoe de baas zich bewoog en om duidelijk te krijgen waar het probleem zat, werd het tijd om op de behandeltafel te gaan liggen.

De fysiotherapeut stelde voor om de behandeling te beginnen met “dry needling” het insteken van naaldjes in de rug van de baas. De baas vroeg zich direct af waarom ze niet beter had gegoogled. Een alternatieve acupuncturist had ze eigenlijk echt geen zin in! Zeker niet toen ze begon over de effecten en de napijnen die de behandeling kon hebben. Maar omdat de baas echt van haar pijn af wou en niet weer opzoek wou naar een andere fysiotherapeut, ging ze akkoord. De behandeling zelf deed geen pijn, maar direct na de behandeling was het lijf van de baas wel even van slag.  

Eenmaal thuis kroop de baas direct in haar computer en kwam ze erachter dat die dry needling helemaal niet zo zweverig was als ze dacht. Ook was het verloop van de napijnen precies zoals de therapeut had aangegeven. Drie dagen later was de baas blij dat ze die middag weer een afspraak bij de fysiotherapeut had staan in plaats van dat ze ertegenop zag.

Er volgde nog een aantal behandelingen en de baas heeft de nodige rust genomen. Dat laatste bleek voor de baas hartstikke moeilijk te zijn! Naast het fijt dat ze zich schuldig voelde tegenover het paard en de hond omdat ook zij minder gingen bewegen heeft de baas zichzelf aangeleerd haar leven niet te laten leiden door pijn!

De baas is gewend om gewoon door te gaan hoeveel pijn ze ook heeft, anders moet ze te veel leuken dingen laten schieten. Voor haar buik is dit best een goede strategie, maar de baas moet niet vergeten dat pijn op andere plekken in haar lijf een signaalfunctie is! Het lijf heeft weken geroepen: “probeer iets anders, dit is niet de goede manier om beter te worden!” Maar de baas heeft daar niet naar willen luisteren. Had ze er wel naar geluisterd, was ze veel eerder weer de oude geweest.