Al weken was de baas druk om weer een fijne werkplek te vinden. Ze was dagelijks uren opzoek nieuwe vacatures en schreef soms wel 4 sollicitatiebrieven per week! Ze schreef naar bedrijven door heel Nederland waar ze in haar eigen vakgebied aan de slag kon gaan. Maar er werden ook veel brieven verzonden naar bedrijven in de buurt, de ene keer sloot de vacaturen beter aan bij haar vakgebied dan de andere keer.

Al die brieven resulteerde uiteindelijk bij acht bedrijven tot een gesprek. Ik mocht naar alle acht de bedrijven mee, niet in mijn normale rugzak maar netjes in een leren tas. Bij de eerste twee gesprekken was de baas best zenuwachtig, maar naar mate er meer gesprekken volgde ging het steeds beter. De baas vond het uiteindelijk zelfs leuk om op gesprek te gaan. Helaas werd ze bij alle bedrijven afgewezen, bij het ene bedrijf omdat ze bang waren dat de baas zich daar snel ging vervelen, bij een ander bedrijf omdat ze niet in het team zou passen en één bedrijf gaf aan dat ze het niet aandurfde door mij. Eerst was de baas daar een beetje boos over, maar later was ze alleen maar blij dat ze dit eerlijk hadden toegegeven. Misschien speelde ik bij de andere afwijzingen ook wel een rol.

Langzaamaan begon de baas haar hoop op een werkplek te verliezen. Ze besloot daarom op LinkedIn een berichtje te plaatsen dat ze weer opzoek naar werk was. Deze oproep werd door veel mensen gezien en gedeeld, maar ook dit had niet het gewenste effect. Ze had nog één netwerk wat ze niet had ingezet voor het vinden van een baan; de sportclub. Na lang twijfelen besloot ze alle 130 leden een email te sturen waarin de baas aangaf dat het inmiddels erg goed met haar ging, maar dat het oude leven oppakken op één punt maar niet wou lukken; het vinden van een leuke werkplek.

Op deze mail kreeg de baas veel meer positieve reacties dan ze had verwacht. Veel mensen mailde terug om haar succes te wensen, haar LinkedIn oproep werd veel gedeeld en ze kreeg tips om bepaalde bedrijven te bellen of te schijven. Maar ook dit resulteerde niet in een baan.

De baas begon daarom met plan B. In plaats van uren naar vacatures te zoeken ging ze met de hond in het bos wandelen. Na deze wandelingen kroop ze snel achter de computer om haar nieuwe ideeën op papier te zetten. Zo ontstond er langzaam maar zeker een bedrijfsplan voor het eigen bedrijf van de baas.

De baas was al een aantal weken met het bedrijfsplan bezig toen ze werd gebeld. Het was een adviesbureau dat graag kennis met haar wou maken. Het verbaasde de baas even, naar dit bedrijf had ze helemaal geen brief geschreven. Maar al snel ging er een lampje branden; hier werkte iemand van de sportclub.

Tijdens het kennismakingsgesprek bleek het bedrijf inderdaad haar email die ze naar de sportclub had verzonden te hebben. Het was een erg leuk gesprek en de baas hoopte dat hier iets uit zo gaan komen.

Een week later werd ze weer gebeld en uitgenodigd voor een tweede gesprek. Dit gesprek was met de directeur van het bedrijf. Hij had wel het idee dat ze een plekje voor de baas en mij konden maken, al hadden ze eigenlijk geen openstaande vacatures die bij de baas paste. Er volgde nog twee gesprekken met andere werknemers van het bedrijf die in hetzelfde vakgebied als de baas werkte. Uiteindelijk werd de baas vier weken na het eerste gesprek, op vrijdagmiddag gebeld; of ze over een week kon beginnen.

De baas sprong een gat in de lucht! Het was haar eindelijk gelukt een werkplekje te vinden en hier kon ze ook nog eens supersnel aan de slag. De gespreken die ze bij het bedrijf had gehad waren allemaal hartstikke leuk geweest, dus dit moest wel een fijn plekje zijn!

Inmiddels is de baas al weer 3 weken aan het werk. Ze is nog steeds iedere ochtend blij en dankbaar dat ze op haar fiets kan stappen om naar een bedrijf te gaan waar ze kan werken in haar eigen vakgebied. In een bedrijf waar ze leuke mensen om zich heen heeft en waar ze alle ruimte krijgt om zichzelf verder te kunnen ontwikkelen.

Soms zit echt alles mee!