Eind september had de baas het idee dat, als ze wat minder naar het paard zou gaan en ze nog een paar keer naar de fysiotherapeut zou gaan, het probleem in haar rug zo voorbij zou zijn. Dat ze dat idee had, zegt vast al genoeg; ondanks de behandelingen bij de fysio en de rust die de baas nam was het probleem in haar rug iets minder snel weg dan ze vooraf verwacht had.

Al bijna twee maanden gaat de baas inmiddels iedere week braaf naar de fysio. Daar wordt haar rug gekraakt om vervolgens lekker los gemasseerd tot worden. De dagen tussen de behandelingen in doet de baas braaf haar oefeningen. Wat soms tot hilarische uitspraken van het vriendje leidt, als ze weer met haar benen in de lucht aan het trappelen is of met een stuiterbal tegen de muur staat te rollen.

Waar de baas na de eerste drie behandelingen nog redelijk rust hield had ze na een week of drie toch wel weer het idee dat ze langzaam wat zaken kon gaan oppakken. De rondjes met de hond werden langzaamaan wat groter en de stal van Odette begon ze zelf weer te mesten. Na een maand kon de fysio de baas niet meer tegenhouden en begon ze ook weer met het rijden van Odette. Dit viel precies samen met de start van haar nieuwe werk. Beiden hadden natuurlijk veel impact op het herstel van de rug van de baas. Op het ene moment zat ze 5 uur stil achter haar bureau, op het andere moment zat ze weer op een paard.

Het is dan ook best logies dat het herstel iets langzaam ging dan de baas vooraf had verwacht. En ten opzichte van de eerste twee weken zat er zeker vooruitgang in. De eerste drie dagen na een bezoekje aan de fysio voelt ze zich ontzettend licht! Maar daarna sluipt de stijfheid langzaam weer in haar lijf en wordt de pijn weer erger. De fysio gaf allerlei tips en iedere week maakte ze de rug van de baas los, in de hoop dat de pijn langer weg zou blijven. Maar het bleef bij een dag of drie-vier.

Één ding wou de baas niet horen; de fysio gaf iedere week weer aan dat het mesten van de stal van Odette echt geen goed idee was. Dat rijden zou ze langzaam best kunnen opbouwen, maar dat mesten moest ze eigenlijk echt niet doen.

Maar de baas wou niet luisteren, want dat zou toch zielig zijn voor Odette. Ze moest eerst kunnen mesten, daarna kwam het rijden wel weer. En zo kwam het moment van twee weken geleden; De fysio gaf nu echt duidelijk aan dat het uitmesten en rijden van Odette ervoor zorgde dat de rug van de baas echt niet ging herstellen. De baas moest minimaal een maand stoppen met het verzorgen van Odette, als ze wou dat haar lijf het zelf herstellend vermogen weer terug zou krijgen.

Dit zag de baas echt niet zitten; ze had al twee weken niets gedaan, daarna nog twee weken rustig aangedaan. Haar lijf moest dit toch gewoon kunnen! Welk normaal mens had nou zou lang nodig om te herstellen van een beetje rugpijn! Toen ze dit tegen de fysio zij kreeg ze een onverwacht antwoord. De fysio zij tegen de baas dat haar lijf anders in elkaar zit dan bij de meeste mensen, anders had ze mij ook niet nodig. Haar lijf had misschien meer tijd nodig om te herstellen dan een “gewoon” lijf.

De baas liet de woorden een beetje langs zich heen gaan, nam nog even de oefeningen door voor de komende week door en vertrok. Eenmaal thuis begon ze erover na te denken en werd ze heel verdrietig. De baas wou niet anders zijn! Ze roept altijd zo hard dat ze alles kan, zou dat dan toch niet waar zijn? Had ze trouwens niet allang geaccepteerd dat ze anders was, waarom vond ze dit dan zo moeilijk?

Al die zaken dwarrelen nu door het hoofd van de baas. Ze weet dat de fysio gelijk heeft; haar lijf zit nou eenmaal anders in elkaar dan de meesten mensen. Maar ze vindt het ontzettend moeilijk om gas terug te nemen. Dat betekent namelijk dat ze toch niet alles kan en ze toch echt wat mankeert.

Misschien is de baas wel een struisvogel en steekt ze iedere keer als het moeilijk wordt haar kop in het zand. Op elk moment dat ze de kans krijgt, loopt ze net even wat harder dan de andere, om te laten zien dat ze doodnormaal is en alles aan kan. Maar zodra er iets is waarin ze afwijkt van het normalen probeert ze dat kei hart te ontkennen!

Zo ook deze keer; in plaats van Odette een maandje vakantie te gunnen en iemand anders te regelen om haar stal te mesten, heeft ze besloten er mee te stoppen. Want, zo zegt ze, als ze het niet kan zoals ze het wil, doet ze het liever helemaal niet.