Meer dan een maand geleden begon het gedonder met duct tape en ty-raps om mijn koppeling heen. De baas had deze koppeling weten te breken en aangezien die aan het deel vastzat dat in de buik van de baas hoorde, was dit een behoorlijk probleem. De baas moest hemel en aarde verzetten om de voedingsverpleegkundige ervan te overtuigen dat ze ook zonder operatie een nieuwe koppeling kan krijgen. Daarna kon de baas, zoals wel vaker als het ziekenhuis iets moest regelen, afwachten! Afwachten op het telefoontje waarin de voedingsverpleegkundige liet weten dat de koppeling inderdaad zonder operatie te wisselen was.

Het wachten, hoe kan het ook anders, duurde ook deze keer weer erg lang! Waar de oplossing met de Ty-rap de eerste week eigenlijk niet voor problemen zorgde, veranderde dat toen de baas weer aan het werk ging. Niet nadat ze al een paar dagen gewerkt had. Nee, 5 minuten voordat ze voor de eerste keer op de fiets wou stappen, zij haar vriendje dat er een natte plek op haar (natuurlijk als beste bestempelde) jurk zat. De baas ging op onderzoek uit en de koppeling was, ondanks de ty-rap, losgelaten. Dit betekende dat de natte plek op haar lievelingsjurk een mengsel van darmvocht en sondevoeding was! Zo snel als ze kon griste ze haar tweede keus jurk uit de kast, voor douchen had ze geen tijd meer, en zo ging ze plakkend en naar sondevoeding ruikend op weg naar haar eerste werkdag.

In de weken die volgde gebeurde het steeds vaker dat de koppeling uit de slang kwam. Als de baas dit niet direct doorhad, bleef ik vrolijk eten door de slang pompen en liepen er aan de andere kant darmsappen uit de slang. Dit zorgde ervoor dat de baas soms wel drie keer per dag onder de douch stond en er meer kleren dan ooit werden gewassen!

Na ruim anderhalve maand gebeurde dat waar de baas en haar vriendje al weken bang voor waren. Het was een uur of vijf in de ochtend tot ze wakker werd. In eerste instantie snapte ze niet waar al die nattigheid vandaan kwam. Het was geen zweet, even schrok ze, ze had toch niet in bed geplast? Maar toen realiseerde de baas zich wat het was; ze lag in een plas met sondevoeding.

Haar tranen inhoudend pakte ze een stapel handdoeken, toen ze door had dat dit niet de oplossing was maakte ze het vriendje wakker. Snel hebben ze het bed verschoont, met aan de kant van de baas onder en boven het hoeslaken een groot badlaken. Zo konden ze nog even doorslapen en morgen een oplossing voor de vlekken in de matras verzinnen.

’s Morgens bleek gelukkig dat de meeste troep in het beddengoed zat, en de matras redelijk schoon was gebleven, na een behandeling met antivlekkenspray was zelfs de nare geur uit het matras. Wel had dit nachtelijke avontuur ervoor gezorgd dat de baas de urgentie van de nieuwe koppeling weer inzag. Klaar om de strijd aan te gaan belde ze die ochtend weer met de voedingsverpleegkundige, met de vraag of de koppeling er al was.

Ook deze keer wist de verpleegkundige de baas weer te verbazen, hij lag al een maand voor de baas klaar. Omdat de verpleegkundige niets meer van de baas had gehoord dacht ze dat het probleem al weer over was! De baas vroeg zich in haar hoofd af op welke manier zij kapot gesprongen plastic weer aan elkaar kon laten groeien, maar besloot dit niet te vragen. De woede die in de baas zat over het feit dat de verpleegkundige haar zou bellen zodra ze iets wist, probeerde ze te verdringen door het feit dat het probleem nu (na ruim anderhalve maand) opgelost kon worden. 

Toen twee dagen later een pakketje van het ziekenhuis aankwam met daarin niet alleen de koppeling, maar een hele plaatsingsset met een nieuwe sonde, snapte de baas niet waarom deze niet bij haar vorige bezoek in het ziekenhuis gebruikt is.

Aangezien ze daar niets meer aan kon veranderen, besloot ze maar blij te zijn met het feit dat het nu weer goed was. Al koste haar dat deze keer best veel moeite.