Precies een jaar geleden, veranderde van de ene op de andere dag, de baas haar kijk op het leven drastisch. Het idee van nutteloosheid door al die dagen die ze alleen met mij doorbracht zonder iets voor iemand te kunnen betekenen en het idee dat een leven zonder eten niet de moeite waard zou zijn veranderde abrupt. Jij kwam een tikkeltje onzeker het leven van de baas binnen wandelen.

Voor dat je bij ons kwam wonen hadden zowel jij als de baas een heel ander leven. Jij woonde bij een oude dame die niet meer goed voor je kon zorgen. De baas was daarentegen druk bezig met het vinden van een zinnig bestaan ondanks haar kapotte maag. Rationeel had ze bedacht dat het een goed idee was als jij bij ons zou komen wonen, maar op de emotionele impact van jouw komst was de baas eigenlijk niet voorbereid!

Er waren voor jou komst, afspraken gemaakt over mogelijke opvang voor je als de baas weer werd opgenomen. De baas had zelfs het idee, zonder dat het door iemand was uitgesproken, dat er twee plekjes voor je waren waar je terecht kon op het moment dat de baas zou overleiden en het vriendje van de baas niet voor je kon zorgen.

Maar al enkele dagen na jouw komst merkte de baas dat er iets in haar hoofd veranderde! De gedachten van nutteloosheid vervaagde langzaam. Door jou had de baas een reden om ’s morgens op te staan, vier keer per dag het bos in te gaan, om uiteindelijk moe maar voldaan op de bank uit te kunnen rusten.

De wandelingen werden langer en de baas leerde steeds meer mensen kennen. Omdat jij graag met andere wou spelen raakte de baas aan de praat en zo ontstonden er langzaam vriendschappen, vriendschappen waar de baas nooit eerder aan had gedacht dat die konden ontstaan.

Ook was, of ben je er eigenlijk nog steeds, altijd voor de baas als ze even de balen van een eet-moment heeft. Jij voelt dat haarfijn aan en legt je kop dan bij de baas op schoot, de baas kan dan al haar aandacht aan jou geven en het eten even vergeten. Op de momenten dat knuffelen niet genoeg afleiding biedt, moet je volgens de baas altijd nodig plassen. Zo hebben jullie al heel wat uren rond etenstijd buiten gelopen.

Door jou komst verdween het gevoel van nutteloosheid, de baas kon nu immers voor jou zorgen. Je daagden de baas uit; zowel fysiek door de wandelingen, maar ook mentaal door de uren die de baas nu met jou in het bos liep, ging ze over van alles na denken! Langzaam durfde de baas weer naar de toekomst te kijken. Ze begon weer plannen te maken, eerst voor een vakantie een maand later, maar langzaam werden de plannen voor een langere termijn.

De baas durfde weer te gaan dromen van een normaal leven ondanks haar kapotte maag. En zoals de baas nou eenmaal is, probeerde ze de dromen vrij snel uit te laten komen. Lieve Loebas, ondanks dat ik mijn baas een jaar geleden met jou moest gaan delen, ben ik ontzettend blij dat je bij ons bent komen wonen! Door jou is er het afgelopen jaar zo veel positief veranderd! Ik durf er bijna niet aan te denken hoe het leven van onze baas eruit had gezien zonder jou!