Afgelopen week had de baas, ondanks dat ze inmiddels al ruim vier maanden aan het werk is, een kennismakingsdag op haar werk. Op deze dag maakte de adviseurs en projectmedewerkers die het afgelopen jaar in dienst zijn gekomen kort kennis met de verschillende expertises van het bedrijf, werden ze wegwijs gemaakt in de werkwijze van het bedrijf, kregen ze een rondleiding in de verschillende laboratoria en leerde ze elkaar wat beter kennen.

Omdat de baas op de hoofdvesteging werkt, had ze geluk en hoefde ze niet verder dan normaal te reizen. Dit was wel anders voor haar Duitse, Franse en Belgische collega’s. Door het internationale karakter van de dag, was de voertaal Engels.

Tijdens het ochtendprogramma werd er in kleine groepjes kennis met elkaar gemaakt. Dit werd gedaan aan de hand kaartjes met korte vragen die men moest beantwoorden. Het waren voornamelijk kaartjes met grappige of simpele persoonlijke vragen. Gelukkig was de baas niet de eerste die in haar steenkolen Engels een vraag hoefde te beantwoorden. Nadat 2 collega’s haar voren waren gegaan was het nu de beurt van de baas om een kaartje om te draaien. De vorige vraag ging over de huisdieren van een collega en de sfeer was lekker luchtig. Toen draaide de baas haar kaartje om en las; what is on your bucket list?

Dat was even schrikken voor de baas, wat wil je nog doen voor je dood gaat? De baas voelde opeens een heleboel emotie opkomen en het zweet brak haar uit. Haar hoofd ratelde, liegen of de waarheid spreken? Door de stilte die viel en de veranderende gezichtsuitdrukking van de baas werd de nieuwsgierigheid bij haar nieuwe collega’s gewekt. Niet echt doordacht gooide ze eruit, “dit is wel een hele moeilijke vraag voor mij.” Ze werd onbegrepen aangekeken, iedereen wil toch wel een keer uit een vliegtuig springen of een bijzondere reis maken? De baas vervolgde haar antwoord; “ik ben erg ziek geweest en als je werkelijk denkt dat je niet al te lang meer hebt te leven hoef je geen lijst met dingen af te werken. Het enige wat je dan nog wil is van iedere dag een mooie dag maken”. Ze stopte even met praten maar vervolgde: “of dat nou is omdat je weer naar je werk mag gaan of omdat je een lekkere boswandeling met de hond kan maken”. Haar collega’s schrokken van het antwoord. En de baas vulde snel aan “maar inmiddels ben ik beter en jullie hoeven je om mij geen zorgen te maken hoor!” Niemand wist echt hoe te reageren, ook de baas zelf wist het niet zo goed. Dus floepte ze eruit “ja, nu is het jou beurt volgende kaartje”. Iets minder luchtig dan voor dat de baas haar kaartje had omgedraaid ging het spel verder en beantwoorden andere collega’s de vragen op de kaartjes.

Even later tijdens een van de presentatie dwaalde de gedachten van de baas af en dacht ze aan wat er net gebeurd was, waarom maakte zo een stomme vraag zo veel emotie bij haar los? Had ze niet beter een ander antwoord kunnen geven?

De antwoorden op deze vraag heeft de baas niet. Wel doet het haar inzien dat alles wat de afgelopen twee jaar is gebeurd toch iets meer inpakt op haar heeft gehad dan ze soms wil inzien.