Nu 12 maanden geleden was de baas door het dolle heen, na een lange zoektocht tientallen brieven en heel wat gesprekken had ze eindelijk een baan gevonden. Deze baan had ze met dank aan iemand bij de sportclub gevonden. Het was niet helemaal in de studierichting van de baas, maar het bedrijf wou de baas een kans geven en de baas wou heel graag aan de slag. Het bedrijf was erg flexibel, de baas kon beginnen met 20 uur werken en dan zou er in de loop van de tijd gekeken worden of dit meer of minder uren zouden worden.

Maar de eerste twee maanden waren zwaar voor de baas. De 20 uur werken voelde veel zwaarder dan de 40 die ze vroeger werkte. Als ze thuis was viel ze meteen in slaap, werd even wakker als het vriendje thuis kwam en ging na zijn eten snel weer naar bed. De baas moest niet alleen wennen aan haar nieuwe werkzaamheden, nu ze van adviseur die vooral met mensen praten en verandertrajecten begeleiden, naar een medewerker bij een ingenieursbureau was gegaan die vooral berekening aan het uitvoeren was. Maar ze moest  vooral wennen aan het feit dat ze weer aan het werk was en haar hoofd weer mocht gebruiken. Het hoofd van de baas was niet alleen een beetje lui geworden van dat jaar thuis zitten, maar had door alle medicatie ook echt een klap gehad.

Na een maand of vier kreeg de baas langzaam het gevoel dat ze ingeburgerd was. Ze begon haar collega’s te kennen, ze snapte de werkzaamheden die ze moest uitvoeren steeds beter en ze deed meer dan alleen slapen en werken. Het viel de baas wel een beetje tegen. Ze had ergens gedacht dat ze na een aantal weken werken haar werkzaamheden iets zelfstandiger uit kon voeren en niet steeds om hulp moest vragen. Ook merkte de baas dat ze haar verwachting over het aantal uren dat ze kon werken moest gaan bijstellen. Die 40 uur zat er echt niet meer in! Na 5 uur op één dag gewerkt te hebben was voor haar de dag echt op.

Na 6 maanden kreeg de baas te horen dat haar werkgever blij met haar was. Ze kreeg dan ook een jaarcontract aangeboden. Als ze wou mocht ze meer uren gaan werken, wou ze dat niet dan bleef het gewoon bij de 20 uur die ze nu ook werkte. De baas was blij met de waardering vanuit haar werkgever maar had zelf het idee dat ze nog te veel op andere leunde en te weinig zelfstandig werkzaamheden uitvoerde. Ondanks de fijne werkplek met lieve collega’s bleef dit in haar achterhoofd rond hangen.

twee maanden geleden kreeg de baas een mailtje waarin ze getipt werd dat er een vacature bij een gemeente in haar buurt vrij kwam. Het was precies in het oude werkgebied van de baas, maar omdat de baas hier een fijne plek had besloot ze niets met het mailtje te doen. Tot twee dagen voor de sluiting van da vacature. De baas begon te twijfelen en maakte snel haar cv op orde en schreef een brief. De dag dat de vacature sloot heeft ze toch alles ingestuurd.

Een paar dagen later werd ze al gebeld, de baas mocht op gesprek komen. Dit vond de baas wel lastig; kon ze dit wel maken naar haar huidige werkgever? Ze hadden haar zo een fijne plek gegeven het afgelopen jaar! De baas besloot uiteindelijk om toch naar het gesprek te gaan, stiekem hoopte ze in haar achterhoofd dat ze het na het gesprek helemaal niets zou vinden en een eventueel aanbod kon afwijzen. Na het gesprek was het tegenovergestelde waar! Dit voelde zo goed, hier wou ze echt heel graag aan de slag. Maar ze wist dat er die dag nog 3 andere op gesprek zouden komen, dus moest ze eerst maar rustig afwachten wat de gemeente er van vond.

Die middag werd de baas al gebeld, ze was niet uitgenodigd voor een tweede gesprek. Ze was namelijk al aangenomen! een uur later belde P&O en twee dagen na het eerste gesprek had ze haar arbeidsvoorwaarde gesprek. Pas op dat moment begon bij de baas te landen dat ze een nieuwe baan had. De week erop toen het papierwerk met haar nieuwe werkgever rond was ging ze met buikpijn naar haar huidige baan. Nu kwam het moeilijkste van alles, ze moest haar baan gaan opzeggen.

Dit was gelukkig een fijn gesprek, ze vonden het jammer dat de baas weg ging, maar begrepen haar keuzen wel. Vandaag was het de laatste echte werkdag van de baas, volgende week alleen nog een overdracht in verband met de vakanties.

Het voelt dubbel voor de baas! Ze kijkt uit naar haar nieuwe plekje, maar gaat ook zeker die lieve mensen en het fijne bedrijf missen. Ze is het bedrijf enorm dankbaar voor de kans die ze gekregen heeft om weer terug te keren in het arbeidsproces!