5 december was net als twee jaar geleden een spannende dag voor de baas. Er stond net als toen een ziekenhuisbezoek gepland waardoor er voor de baas mogelijk iets kon gaan veranderen.

Een aantal maanden geleden was de baas, toen nog samen met het vriendje, voor het eerst naar de pijnpoli van het universitaire ziekenhuis geweest. Hier werd geconstateerd dat de pijnpoli van het streekziekenhuis de medicatie van de baas goed had ingeregeld. Ook het eerder doorlopen traject bij dokter Rossi was als grondig en voldoende beschouwt. Het enige wat de pijnpoli nog kon adviseren was een traject bij de psychosomatisch fysiotherapeut.

Omdat de baas alles wil doen om de pijn te verminderen is ze de afgelopen maanden iedere 3 weken trouw naar de fysiotherapeut voor haar beuk gegaan. De baas had niet het gevoel dat dit heel veel nieuwe inzichten gaf, maar er waren een aantal oefeningen die er soms toch voor zorgde dat ze even werd afgeleid van de pijn. Tijdens deze oefeningen werden haar zenuwen zo overprikkeld dat het pijnsignaal minder goed de kans kreeg haar hersenen te bereiken. Het toepassen van de nieuwe oefeningen zorgde ervoor dat ze minder in haar oude patroon viel door letterlijk en figuurlijk weg te lopen van de pijn. De baas had namelijk nogal eens de nijging om haar lijf te blijven (over) belasten tot ze echt instort.

Nadat ze dus een aantal maanden trouw naar de fysio was geweest kreeg ze de uitnodiging van de pijnpoli om op 5 december langs te komen. Ditmaal ging de baas voor het eerst helemaal alleen naar het ziekenhuis. Dat was voor haar best bijzonder, maar ook deze stap in het vrijgezellenleven ging haar best goed af.

De anesthesioloog had het verhaal van de fysio gelezen en wou met de baas de mogelijkheid bespreken om doormiddel van elektrostimulatie haar zenuwen te overprikkelen, waardoor de pijnprikkel niet meer of minder goed door zou komen in de hersenen. De baas vond dit best spannend en het klonk een beetje eng, maar onder het motto alles voor minder pijn bleef ze aandachtig luisteren.

Het bleek een stuk simpeler te werken dan het in eerste instantie klonk. Er zouden een soort pleisters op de buik van de baas worden geplakt die met behulp van een kastje, dat de baas zelf kon bedienen, schokjes afgaven. De baas zou twee weken later al terecht kunnen om te leren hoe ze de pleisters moest plakken en hoe ze het apparaat moest bedienen. De baas was zo blij, zou dit een pijnvrije kerst betekenen?

Twee  dagen voordat de afspraak in het ziekenhuis gepland stond, waar de baas zou leren hoe ze pijnvrij de kerst in kon gaan, kreeg ze een smsje van het ziekenhuis. In dat smsje stond dat de afspraak van de baas verplaatst was. Op het nieuwe tijdstip kon de baas onmogelijk in het ziekenhuis verschijnen, dus ze belde direct vanaf haar kantoor naar het ziekenhuis met de vraag of er misschien iets mis was gegaan. De mevrouw aan de telefoon gaf aan dat het erg druk was op de poli en dat haar afspraak daarom was verzet. De baas was verbaasd dat dit zonder overleg was gegaan, maar zo waren nou eenmaal de procedures vertelde de mevrouw aan de telefoon.

De baas voelde de tranen opkomen, ze wist niet meer wat ze moest zeggen en zo zat ze zonder nog iets te kunnen zegen huilend op kantoor. De mevrouw aan de telefoon kon wel een nieuwe afspraak voor haar plannen, half januari. Nog meer tranen kwamen naar boven, dat betekende nog een maand wachten. Boos en verdrietig vroeg de baas nog of het echt niet anders kon, maar helaas er zat nou eenmaal een kerstvakantie tussen.

Ja, dacht de baas, dat weet ik; deze vakantie zou ik namelijk pijnvrij doorbrengen. Maar ze kon het niet vertellen. De tranen stopte maar niet met komen. De baas besloot maar akkoord te gaan met de afspraak half januari, iets anders zat er niet op.

Een paar uur later, toen de tranen gedroogd waren en de baas met de hond in het bos liep bedacht ze zich dat ze vooral geschoffeerd was door de manier waarop dit alles was gegaan. Als ze was gebeld met de mededeling dat het ziekenhuis snapte dat het heel erg vervelend voor de baas was maar dat de afspraak verplaatst zou worden, kon ze dat nog wel begrijpen. Maar door het onpersoonlijke smsje waarin enkel stond dat haar afspraak op een ander moment plaats vond voelde ze zich een nummer, geen mens met echte problemen. Het gevoel dat ze er niet toe deed en even zonder overleg verplaatst kon worden, zorgde misschien wel voor de meeste tranen van die ochtend.

De baas heeft zich er inmiddels bij neergelegd dat ze nog even door moet gaan zoals ze al zo lang doet, maar de teleurstelling in het ziekenhuis is weer helemaal aangewakkerd.