Begin december was de baas al bezig met een dag begin februari. Na alles wat ze de afgelopen jaren had meegemaakt was haar 30^e verjaardag toch iets speciaals. Er waren zeker momenten geweest dat ze niet gedacht had dat ze deze dag zou halen. En zo besloot de baas begin december haar familie en vrienden uit te nodigen voor haar verjaardagsfeest.

December gleed voorbij en het werd januari. De baas had in december wat hard gewerkt, dus dat ze wat meer last van vermoeidheid had vond ze niet zo vreemd. Naast haar werk besloot de baas daarom dat ze wat rustiger aan moest doen, maar geen grote veranderingen. Helaas werd de vermoeidheid van de baas niet minder, sterker nog; het werd steeds meer!

half januari zag de baas in dat het steeds slechter met haar ging en besloot ze dat er echt even wat moest veranderen. De hond ging daarom een weekje naar de andere baas (haar ex-vriendje), dat scheelde al heel wat wandelingen. De eerste twee dagen vond de baas het wel lekker dat ze voor en na haar werk niet hoefde te wandelen. Maar ze merkte dat dit niet genoeg was voor het lijf. Het werd weekend en de baas lag opeens een heel weekend in bed.

Het weekend erop zou ze een weekendje weg gaan. Tot teleurstelling van de mensen met wie ze zou gaan besloot ze te vertellen dat ze het geplande weekend niet meer mee zou gaan, misschien had ze iets duidelijker moeten zegen dat ze fysiek gewoon niet meer mee kon.

Ondanks dat ze had besloten volgend weekend niet weg te gaan stond de baas maandag ochtend wel vol goede moet op om naar kantoor te gaan. Douchen was te vermoeiend dus dat sloeg ze maar over. Toen ze zich tijdens het tandenpoetsen realiseerde dat ze 20 minuten in de auto moest rijden om op kantoor te komen, was ze als de dood dat ze achter het stuur in slaap zou vallen. Er zat niets anders op dan ze zich ziek te melden. Nu de baas zich hier aan overgaf voelde zich zo slecht dat ze niet meer wist wat ze moest doen. Ze besloot haar moeder te bellen die haar overhaalde om toch maar een afspraak bij de huisarts te maken. Zo veel vermoeidheid was zelfs voor de baas ongewoon vond ze…

De huisarts besloot bloed te prikken, maar kon niet veel meer doen dan de baas vertellen dat ze rustig aan moest doen. De week gleed voorbij zonder dat er iets veranderde. Het werd donderdag en de baas had een afspraak op haar werk staan waar ze wel graag heen ging. Ze besloot voor die afspraak even naar kantoor te gaan. Na 2 uur praten was de baas zo moe dat ze eigenlijk weer niet in de auto naar huis durfde te rijden.

De baas had inmiddels al over anderhalve week haar verjaardagsfeestje gepland staan. De vermoeidheid duurde nu al even en er zat zo weinig vooruitgang in dat ze, na die twee uurtjes praten met haar 3 collega’s, inzag dat ze echt geen energie had voor haar feest. Verdrietig nam de baas het besluit om iedereen af te zeggen en haar verjaardag te verplaatsen naar het voorjaar. Ook het wandelen met de hond zat er voorlopig nog niet in, gelukkig kon ze nog even bij het andere baasje blijven.

Die maandag ging het nog steeds niet beter met de baas. De huisarts had inmiddels aangegeven dat hij het ook niet meer wist en niets voor de baas kon betekenen en dat ze misschien beter naar de MDL-arts kon gaan. Ze besloot in de telefoon te kruipen en dinsdag werd ze al gebeld door de MDL-verpleegkundige. die kon aan de telefoon niets voor de baas betekenen en maakte voor woensdag een afspraak bij een arts op de poli.

De arts had veel tijd voor de baas en hoorde rustig het hele verhaal van de baas aan. Helaas kon ze niets voor de baas doen. Er was niets dat op acute problemen wees, wel vertelde ze de baas dit de energiehuishouding een lastig punt is en dat dit misschien wel bij achteruitgaan hoort. De baas was eerst boos dat de dokter niets voor haar kon doen, maar ging toen over het tweede deel nadenken.

Achteruitgang, dat is natuurlijk niet was ze wil, maar ze wist dat kon gaan gebeuren.

Alle worden dalen inmiddels langzaam neer, de laatste drie dagen staat er 1 concert non-stop op en heeft de baas een goed gesprek gehad met haar coach. Alles om haar hoofd een beetje te structureren. Ondertussen heeft de baas ook de 30 gehaald. Ze heeft niemand uitgenodigd, ze wou alleen zijn en was bang voor de vermoeidheid. Ergens vond ze dat toch ook gek en bakte ze een cake. Een cake die ze zelf niet op gaat eten, maar die vandaag wel bij haar verjaardag hoort.