De baas weet als geen ander dat er onverwachte dingen kunnen gebeuren die je nooit had zien aankomen. Toch blijft het ook voor de baas wennen als er een plotselinge verandering plaatst vindt, zelfs als het een hele positieve verandering is.

Al tijden was het zo dat, als er iets heel lekkers in de buurt van de baas werd gegeten, ze om een klein hapje vroeg. Om even te proeven hoe iets ook al weer smaakte of gewoon voor het fijne mondgevoel. Het ene hapje viel beter dan het andere. Soms kwam het er direct weer uit, soms had ze na 10 minuten heel veel buikpijn, maar soms ging het eigenlijk best goed en had ze weinig last van dat ene hapje.

De hapjes van de producenten die goed gingen onthield de baas en werden langzaam uitgebouwd tot twee, drie, vier, hapjes. Zo werd het gesnoep langzaam dagelijks en wist de baas vrij goed wat ze wel en niet kon eten zonder ziek te worden. Soms probeerde de baas producten dat niet zo goed vielen een tweede of twintigste kans te geven. Waarna deze of definitief op de zwarte lijst kwamen of langzaam toch ook binnen bleven.

In het afgelopen jaar werden de porties van de producten die de baas best goed kon eten langzaam groter. Zo kwamen er langzaam extra kilo’s bij de baas aan. Een paar maanden geleden kwamen we op het punt dat de baas zo goed aan het eten was, dat de diëtiste voorstelde om mij enkel om de dag aan te zetten.  Als de baas veel zou afvallen moest ik weer meer aan, maar als de baas op gewicht bleef zou er gekeken worden naar een afbouwschema voor mij.

De baas wist niet wat ze hoorde, dit had ze niet verwacht! Vol goede moet ging ze eten volgens een straks schema van de diëtiste. Niet alle producten vielen even goed, maar zo lang de baas geen vlees at en verder vet en vezel arme producten uitzocht ging het best aardig!

Bij de volgende controle bij de diëtiste was de baas bijna niet afgevallen en mocht ze verder met het afbouwschema. Omdat drinken nog niet zo goed lukte, werd de voeding stopgezet en werd ik enkel nog gebruikt om ervoor te zorgen dat de baas genoeg vocht binnen krijgt.  

En zo is de baas het afgelopen half jaar afgebouwd van 24-7 voeding naar om de dag 1,5 liter vocht. Ik heb hier al die tijd van de baas niet over mogen schrijven, omdat ze bang was dat deze vooruitgang maar tijdelijk was. In het achterhoofd van de baas was er steeds een stemmetje dat zei: “wen er maar niet aan, straks zit je gewoon weer aan Takkie vast”.

Maar inmiddels gaat het al zo lang goed, dat de baas langzaam zelf aan het idee begint te wennen. Nu ze zelf in begint te zien dat de verandering structureel is, mag de baas dit eindelijk van zichzelf hardop uitspreken;

Misschien word ik wel weer beter?!