Veel mensen zullen het niet met mij eens zijn, maar 2020 was een mooi jaar voor mij en mijn baas. Een jaar van loslaten en een nieuwe start maken, met op 31 december nog een super bijzonder telefoontje vanuit het ziekenhuis.

Waar begin maart voor iedereen de wereld stilviel, kreeg de baas eindelijk de rust die ze misschien al heel lang nodig had. Niet meer sporten, minder bewegen, geen energie slurpende sociale verplichtingen meer, geen reistijd naar kantoor en nergens verplicht sociaal wenselijk gedrag vertonen. Thuis achter de computer was er niemand die gek op keek als de baas een harde boer of scheet liet. Hooguit kwam Loebas vrolijk aangewandeld omdat ze wat hoorde.

De rust deed de baas goed. Langzaam begon ze te snoepen achter haat computer. Het snoepen kreeg met de hulp van de diëtiste structuur en langzaam werd ik afgebouwd naar alleen vocht. Toen in de zomer het normale leven weer op gang kwam was het soms best ingewikkeld en met het wandelen in de bergen mocht ik weer vrolijk mee op stap.

Maar na de zomer achter de computer ging het eten weer beter en werd er langzaam ook aan het vocht gewerkt. Zo zat de baas eind september verbaast te kijken hoe ze tijdens het werk “gewoon” twee kopjes thee naar binnen had gewerkt.

Langzaam maar zeker veranderde er echt wat bij de baas en in oktober werd ik aan de kant gezet. De dagen werden de weken en de weken werden maanden. In december ging het baasje zonder mij maar met haar nieuwe vriendje naar het ziekenhuis. Ze hadden een belangrijke vraag: “hoe lang moest de sonde in de buik van de baas blijven zitten zonder dat deze gebruikt werd voordat hij eruit mocht.” De arts had hier niet meteen een antwoord op. Maar beloofde dit met collega’s te gaan overleggen.

De baas verliet het ziekenhuis met andere medicijnen in de hoop dat ook de darmen van de baas harder wilde gaan werken, en de belofte dat ze op korte termijn terug gebeld zou worden over de vraag over de sonde.

De dagen slopen voorbij en de baas kreeg het vermoeden dat de arts het multidisciplinair overleg over de kerstvakantie heen zou tillen. Tot op 31 december aan het begin van de middag haar telefoon ging; het was haar arts.

Helaas kwamen ze samen tot de conclusie dat de medicijnen voor de darmen nog niet deden wat ze moesten doen en kreeg de baas weer andere medicijnen voorgeschreven. Maar de arts had ook ander nieuws. Drie maanden gewoon eten en drinken was lang genoeg om aan het verwijderen van de PEJ te gaan denken.

En zo kwam de baas op het randje van 2020 op de wachtlijst voor een operatie. Het zal even duren voordat ze aan de buurt is, eerst moet ook de zorg wat tot rust komen. Maar voor de baas kon het jaar niet beter worden afgesloten worden dan op deze manier.

2020 het jaar waarin rust kwam, de baas een huis kocht, is gaan samenwonen en waarop er afgesproken is dat de baas en ik elkaar definitief los moeten gaan laten. Wat de problemen in de darmen de baas gaan brengen weet ze nog niet, maar dat is een zorg voor in 2021.

Hopelijk wordt 2021 voor jullie net zo mooi als 2020 voor de baas was!