Veel sneller dan verwacht kreeg de baas een oproep voor een digitaal gesprek met haar chirurg. en zo zat de baas twee dagen na dat ze de sleutel van het nieuwe huis had gekregen, tussen de verbouwing door, met haar ipad in een hoekje van haar nieuwe huis te videobellen met de arts. Een week later zou de baas al geopereerd kunnen worden.

In tegenstelling tot het plaatsen, was het verwijderen van de Halyard PEJ een kleine ingreep die op de poliklinische OK werd uitgevoerd, maar het zou wel even herstellen zijn voor de baas. De timing was daardoor super onhandig, twee huizen, een verbouwing, verhuizing en herstellen van een operatie kon niet allemaal tegelijk. De baas besloot daarom samen met de arts dat het slimmer was om het een maandje uit te stellen. Dat betekende dat de baas twee weken na de verhuizing definitief van haar PEJ af zou zijn.

Gelukkig verliepen de verbouwing en de verhuizing voorspoedig en was de baas redelijk aan haar huis gewend toen de operatie dichterbij kwam. De baas was stiekem toch best wel zenuwachtig wat haar te wachten stond. Het plaatsen was best heftig geweest, het herstel daarna lang. Zou de slang waarmee ze nu al zo lang leefde echt zo makkelijk uit haar buik te halen zijn?

Gelukkig weet de baas inmiddels best goed hoe ze met dit soort situaties om moet gaan. Ze begon de dag dan ook lekker samen met de hond, wandelend in haar nieuwe omgeving. Na de wandeling kon ze samen met het vriendje naar het ziekenhuis.

Eenmaal in het ziekenhuis, hoefde ze niet lang te wachten voor ze aan de beurt was. Samen met de chirurg liep ze naar een OK waar nog een arts en een aantal andere mensen alles al aan het voorbereiden waren. Met een blote buik kon de baas gaan liggen.

Al snel zaten de plaatselijke verdovingen er in en begonnen de twee chirurgen met hun werk. Nog geen 20 minuten later was de PEJ er na wat snij en trekwerk uitgehaald. De wond werd niet gedicht. Eerst zou de darm uit zich zelf dicht moeten groeien waarna de huid ook vanzelf zou sluiten. De baas kon dus samen met het vriendje weer richting huis, waar de hond al op haar zat te wachten.

Ze moest van de dokter wel wat rustig aan doen, maar ze voelde zich veel beter dan verwacht! Dit viel de baas echt 100% mee. Het lukte haar de zelfde dag zelfs om gewoon te eten en drinken en ’s avonds een klein stukje met de hond te lopen.

De volgende ochtend was de baas iets minder blij, de verdoving in haar buik was uitgewerkt net als de pijnstillers. Haar buik was dik en rood. De baas begon haar dag met pijnstillers want ze had echt geen trek in eten en drinken. Toen het vriendje aangaf dat de baas een beetje gek rook, besloten ze de wond te gaan verschonen. Dat viel tegen! Het deed pijn, er kwam veel troep uit en stonk het ontzettend!

De baas belde even naar het ziekenhuis om te kijken of dit wel oké was, gelukkig  gaf de chirurg aan dat het geen kwaad kon zolang de baas geen koorts had. Die avond ging de baas naar bed met een tempratuur van 37,9 geen koorts dus geen paniek dacht ze.

Na een nacht met veel pijn werd de baas toch echt wakker met koorts. Waarna ze om 8 uur besloot om de poli terug te bellen. Het was even een gedoe maar uiteindelijk werd er toch een afspraak ingepland aan het begin van de middag bij een verpleegkundige.

Een uur later werd de baas door het ziekenhuis terug gebeld, de chirurg had gezien dat ze gebeld had en naar haar dossier gekeken. Ze moest nu naar het ziekenhuis komen, eerst bloedprikken en daarna door naar een arts. Eenmaal opweg naar het ziekenhuis kreeg de baas ook door dat het echt niet zo goed ging. Ondanks de pijnstilling was rechtop zitten lastig. Ze had niets gegeten of gedronken maar ze was wel aan het overgeven.

Eenmaal in het ziekenhuis begon het wachten, eerst bij het bloedprikken, daarna op de poli. Daar zagen ze al snel wat het probleem was; de wond was ontstoken, ook de bloeduitslagen bevestigde dit beeld. De baas werd doorgestuurd naar de spoed, om een ct scan van haar buik te laten maken. Toen ze aan de arts vroeg of ze wel thuis mocht slapen die avond, werd er gezegd dat ze dat wel hoopte. Geen goed teken dus.

Eenmaal op de spoed ging het wachten verder. Gelukkig kon de baas nu in een bed liggen, waarna ze met pijnstillers in het infuus in slaap viel. Het was druk, druk met COVID-patiënten en druk voor de CT scan. Omdat de baas koorts had moest ook zij in isolatie, ondanks de duidelijke oorzaak. Na ongeveer 4 uur wachten was de CT scan eindelijk beschikbaar.

Gelukkig was op de beelden een lokale ontsteking zichtbaar en was een spoedoperatie met openbuik niet nodig! Wel moest de wond worden gespoeld, een drain in de wond worden geplaatst en worden gestart met antibiotica. Dit kon allemaal op de SEH, waarna de baas samen met haar vriendje 9 uur nadat ze het ziekenhuis in gingen ook weer samen uit gingen.

Maar ja, nu had de baas een drain in haar buik hangen. Van een PEJ met 1 slang naar een drain met 3 slangen. Niet helemaal wat vooraf het plan was.

Gelukkig bleek bij de controles in het ziekenhuis dat de drain wel zijn werk deed. Nadat de baas  2 weken iedere dag de wond had gespoeld, de drain had verzorgd en AB had gehad was de ontsteking weg gegaan. Vorige week mocht eindelijk alles uit de buik van de baas worden gehaald.

De buik van de baas hersteld nu langzaam maar het gaat echt de goede kant op. Ze is zo trots op haar buik zonder slang dat ze het bijna jammer vindt dat ze hem aan niemand kan laten zien.  En dan wordt het vanaf nu alleen nog maar mooier 😊