Het is al best lang geleden dat de baas wat schreef. Het is ook al bijna een jaar geleden dat ik uit de buik van de baas ben gehaald. Het herstellen van het wondje ging langzaam, heel langzaam. Maar gelukkig is het gaatje in de buik van de baas nu bijna dicht. Verder gaat het ook goed met de baas, ze moet bijna opletten dat ze niet teveel lekkers eet in plaats van te weinig. Waarom ik dan toch aan het schrijven ben? Omdat de baas in de war is. In de war over een appje wat ze ontving.

Donderdag aan het begin van de avond, toen de baas net haar computer had uitgezet appte een collega; “Stomme vraag misschien maar heet dat wat jij hebt (gehad) een maagverlamming? Een dochter van een collega heeft dat sinds kort.” Slik, ja dat klopt, dat is wat de dokters de baas ook vertelde 5 jaar geleden. Er ging van alles door de baas heen, ze wou van alles terug appen maar wist niet wat de juiste worden waren.

Na heel wat dingen getypt en gedeletet te hebben werd het een kort berichtje. “Dat is inderdaad het zelfde. Het zal wel heftig zijn voor haar en haar gezin. Als ze wil mag ze altijd bellen of appen” de directe collega ging het doorgeven en de andere collega was er blij mee. Ze zou de baas binnenkort contacten.

De knoop in haar maag die ze tijdens het typen van het bericht kreeg, werd alleen maar groter. Wat moest ze in godsnaam zegen? Het vriendje vroeg wat er aan de hand was en de baas vertelde wat ze net had gelezen. En ze vroeg; “moet ik het eerlijke of het optimistische verhaal vertellen?” waarop het vriendje zei; “Altijd eerlijk zijn.”

En daar denkt de baas nu al een paar dagen over na. Ze had nooit eerder voor zich zelf uitgesproken dat er twee verhalen zijn, laat staan voor iemand anders. De baas probeert altijd het optimistische verhaal te vertellen en de rouwe randjes van het eerlijke verhaal zo lang mogelijk te verbergen. Sommige mensen krijgen wel eens een stukje van het eerlijke verhaal te zien of te horen, maar het hele verhaal houd ze het liefst voor haar zelf. Er zijn maar een paar mensen aan wie de baas verteld heeft hoe het echt was voor haar. Hoe lang het geregend heeft, voor dat de lucht weer blauw werd met af en toe een schapenwolkje.

Welk verhaal moet ze aan die collega vertellen?

Het voelt niet goed om het optimistische verhaal te vertellen. Het verhaal waarin de baas verteld dat het knokken is en soms lastig en verdrietig, maar uiteindelijk alles wend. Dat de baas blij is met alles wat ze wel kan en nu meer eet dan ze de afgelopen jaren ooit had durven dromen. Dat zou niet eerlijk zijn voor de dochter van de collega die door deze ellende heen moet.

Maar het echte verhaal dan, kan dat wel? Kan ze wel vertellen hoe zwaar het voor de baas was? Dat de baas het niet gered had zonder alle lieve mensen om haar heen? Dat ze een hond nodig had om weer naar buiten te durven? Dat ze de laatste operaties zo ontspannen in kon gaan omdat het voor haar ook oké was als ze niet meer wakker werd? Dat ze inmiddels zonder sonde leeft, maar eten niet meer gaat zonder er over na te denken? Dat ze blij is dat ze nu werk heeft, maar er thuis ook verteld wordt dat ze echt moet opletten met haar uren? Dat ze op de klok leeft, wachtend tot het weer tijd is voor haar pillen? En dat niets meer zou worden als het ooit was?

Maakt dat verhaal, het eerlijke verhaal, het niet nog moeilijker voor die collega en haar gezin?