De rust waar het baasje zich aan het eind van de uitwisseling aan toegaf duurde iets langer dan zij zelf had verwacht. Nadat zij woensdag met de trein naar huis was gegaan, is ze in bed gaan liggen. De pijn en vermoeidheid lieten haar de dagen die volgde tussen het bed en de bank pendelen. Op zondagochtend had ze daar echter genoeg van, maar ging het nog steeds niet echt goed met haar. Ze besloot daarom maar wat afleiding te gaan zoeken, dat had twee weken gewerkt, dus dat moest nu ook kunnen. Lees meer »
Takkie gaat een uitwisseling begeleiden
Tien jaar geleden is het baasje met een uitwisseling van de sportclub mee geweest. Omdat het baasje had gehoord dat er dit jaar in Nederland te weinig gastgezinnen waren voor een tussenliggend weekend had ze via via aangegeven dat zij best gastgezin wou zijn. Een paar uur later werd ze opgebeld met de vraag of ze tijd had om ruim twee weken mee te gaan als begeleiding. De uitwisseling was al over twee weken, en ze waren nog hard opzoek naar vrouwelijke begeleiding. Na wat twijfelen besloot het baasje dat ze het zou gaan doen, als het niet lukte kon ze altijd nog afhaken. Lees meer »
Samen opzoek naar werk
Mijn baasje had, voordat ze ziek werd, heel leuk werk. Ze adviseerde bedrijven over het verbeteren van veiligheid, zowel voor personeel als voor derde op de locatie. Helaas liep haar contract af en kon de kleine ondernemer haar, in deze situatie, niet in vaste dienst nemen. Mijn baasje houdt niet van stilzitten en besloot daarom, ondanks dat ze in de ziektewet zit, toch te gaan solliciteren. Na het versturen van een aantal sollicitatiebrieven werd ze uitgenodigd voor een gesprek.
Dagbesteding voor mij en de baas
Eenmaal terug uit Amerika was het even wennen en door de jetlag heen bijten. Gelukkig kwamen we op een donderdag terug in Nederland en had het vriendje van de baas ook vrijdag nog vrij. Zo hadden we een lekker lang weekend om weer in te burgeren in Nederland. Vrienden en familie kwamen BBQen met het vriendje van de baas en overdag waren we veel op de sportclub. Tot het steeds maar uitgestelde moment daar was, het werd maandag! Het vriendje van de baas moest na een ruime maand vakantie aan het werk. Niet alleen het vriendje van de baas ging werken, eigenlijk iedereen om ons heen ging aan het werk, behalve de baas en ik. Zo bleven wij met z’n twee thuis achter, met heel veel tijd!
Naar Amerika!
Alles was in orde en we zouden naar Amerika gaan! Alle papieren, medicijnen, voeding en andere benodigdheden waren geregeld, dus ik kon samen met de baas en haar vriendje op stap gaan! De koffers hadden ze geleend en omdat de codes van de cijfersloten niet bekend waren hadden ze de koffers alleen handmatig op slot gedaan en de cijfercodes uitgeschakeld. De handbagagekoffer met daarin alle medicatie en voeding voor de eerst paar dagen werd zoals verwacht bij de eerst controle gevraagd te openen. Daar bleek het baasje iets minder slim dan ik tot die tijd gedacht had, ze had toch niet alle cijfersloten uitgezet! Net de ene koffer die echt open moest was op slot gegaan. Wat had ik een onnozele baas!
Naar Amerika?
Voordat mijn baasje ziek werd had ze een reis naar Amerika geboekt. Ze zou in een maand tijd samen met haar vriendje van Minneapolis naar Los Angeles gaan rijden met een camper. Maar ja toen werd ze ziek en met een sonde in je neus kon je natuurlijk niet naar Amerika. Of toch wel? De twijfel sloeg toe, eind maart was ze ontslagen uit het ziekenhuis en eind april stond de reis gepland. Het baasje en haar vriend namen het besluit, de reis ging niet door. Met 55 kilo sondevoeding en een hele berg met opiaten kon je onmogelijk naar Amerika vliegen, en stel je voor dat het baasje weer opgenomen zou worden?
Baasje is boos
Nadat het baasje op de sportclub ontdekt had dat ik vrij snel naar de achtergrond verplaats als ze er zelf niet te moeilijk overdeed, loste ook de angst om mensen op te zoeken vrij snel op. Het baasje probeerde steeds meer naar de sportclub te gaan en in het bos te wandelen. Op deze manier bouwde ze langzaam weer haar conditie en zelfvertrouwen op.
Takkie ontmoet nieuwe mensen
Na een aantal weken heel erg ziek thuis en uiteindelijk ook nog twee weken opnamen in het ziekenhuis mocht mijn baasje dus naar huis. Wel met een sonde, veel medicatie, pijn en erg veel slaap. Wat dit voor een gevolgen voor haar “normale” leven zou hebben wist ze niet precies, maar dat er een aantal dingen anders zouden zijn was duidelijk.
Over Takkie
Ik ben Takkie, een sondepomp. Ik zorg ervoor dat mijn baasje altijd genoeg te eten krijgt, waardoor ze nooit meer hungry wordt. Mijn baasje en ik zijn al een half jaar bij elkaar, dus zij vond het tijd worden om onze avonturen met jullie te delen. Omdat ze het lastig vindt om over haar zelf te schrijven heeft ze besloten een blog voor mij te maken. Best cool, welke sondepomp heeft er en een hippe naam en een eigen blog? Mijn baasje is 27 jaar en woont samen met haar vriend en twee poezen in een heerlijk huis met een mooie tuin vlak bij het bos. Ik denk dat ik over al deze onderwerpen vast nog een keer bij jullie terug kom.
Takkie op pad 