Tijdens de laatste opnamen waren er sterke twijfels of de darmen van de baas nog werkte. Er werd daarom direct onderzocht of de darmen nog bewogen. Dit was gelukkig het geval, de darmen deden nog iets. Maar het was niet duidelijk hoeveel de darmen nog deden. Om erachter te komen of de darmen van de baas helemaal goed werkte, of dat ook daar problemen mee waren, werd er een manometrie antro (pyloro) duodenaal onderzoek aangevraagd. Bij dit onderzoek wordt er een drukmeting van de maag en dunne darm gedaan. Het universitaire ziekenhuis kon dit niet zelf, dus werd de baas doorverwezen naar het universitaire ziekenhuis in Maastricht. Het universitaire ziekenhuis van Maastricht (ook wel MUMC), dat toch wel meedoet in de eredivisie van de MDL-ziekte, is het enige ziekenhuis in Nederland dat dit onderzoek uitvoert.

Twee weken na de opnamen werd de baas al gebeld door het MUMC. Ze vroegen zich af of de baas kinderen had, een beetje verbaasd door de vraag gaf de baas aan dat dit niet het geval was. De andere kant van de telefoon klonk opgelucht. Er was iemand uitgevallen en op 5 december was er een plekje vrij voor de baas. De baas was blij, dat was al over een maand! De mevrouw aan de andere kant van de telefoon vertelde nog wat dingen, maar het belangrijkste wat de baas hoorde was dat het onderzoek al om half negen ingepland stond en dat het minimaal acht uur zou duren. Dat zou een lange dag worden!

Nadat de baas oppas voor de hond en de katjes had gevonden vertrokken we 4 december samen met het vriendje naar Maastricht. Het plan was om een leuke dag in Maastricht te hebben, om vervolgens lekker in een hotel te gaan slapen om de volgende dag toch uitgerust bij het onderzoek te komen. Maar eenmaal in Maastricht was de baas zo moe, ziek van de zenuwen en moest ik ook nog afgekoppeld worden omdat ze nuchter moest zijn voor het onderzoek, dat ze de stad helemaal niet meer in wou! Ook het vriendje had door dat het plan een beetje aangepast moest worden, hij kon het baasje zo niet door de stad gaan slepen, dat zou een drama worden. Zonder dat het baasje het door had, upgrade het vriendje de kamer naar een luxe suite. Het baasje liep verbaast de kamer in, dit had ze niet verwacht na het boeken van de kamer. Het vriendje stelde voor in het hotel te blijven en die middag rustig aan te doen. Ze hadden nu immers een grote kamer met een lekker bubbelbad! Dit vond de baas een uitstekend idee waarna ze een ontspannen middag en avond in het hotel hadden.

De dag van het onderzoek zaten de baas en haar vriendje om tien over acht voor de deur van de kamer waar ze zich moesten melden, er was nog niemand. Gespannen zaten ze in de lange gang te wachten, geen idee wat ze konden verwachten. Al snel kwam er een verpleegkundige, zij zou het onderzoek gaan begeleiden vandaag. Maar voor dat ze konden beginnen moesten ze eerst naar het scopiecentrum voor het inbrengen van de tweede sonde.

Het inbrengen van de tweede sonde, door hetzelfde neusgat waar de andere sonde al in zat, ging redelijk makkelijk. Na een half uur werd er door de MDL-arts die de röntgenbeelden beoordeelde vastgesteld dat de sonde goed lag en dat het onderzoek kon beginnen.

Met twee slangen uit haar neus liep de baas, volgens haar zelf als gemodificeerde super olifant, door de gang van het ziekenhuis terug naar de kamer waar het onderzoek zou plaatsvinden. Eenmaal aangekomen werd het uiteinde van de nieuwe sonde aan de computer gehangen en moest ze eerst een half uur rustig liggen. Vervolgens kwam het zwaarste deel van het onderzoek, ze moest binnen vijftien minuten twee boterhammen met jam opeten.

Met haar verstand op nul begon de baas als een malle te eten, misschien was het dan wel binnen voor de pijn begon. Van de eerste boterham kon ze dan ook echt genieten, zo had al meer dan een half jaar geen boterham gegeten, dit was wel heel lekker! Maar toen kwam de pijn en moest ze nog een boterham. Met wat aanmoediging van haar vriendje propte ze ook de tweede boterham haar mond in. Precies binnen het kwartier had ze alles naar binnen gewerkt. Nu ging de zeven uur meten in, dat betekende stil in bed liggen en niets doen. Gelukkig lag de baas op een één persoonskamer en hoefden ze geen rekening te houden met buren. Het vriendje kroop bij de baas in bed en ze gingen samen film kijken. De spanning verdween nu langzaam, de sonde zat in haar neus en de boterhammen waren binnen, het was nu proberen niet over te geven en de tijd uit te zitten. Nadat ze een half uur tegen het vriendje aan te hebben gelegen en film had gekeken, viel het baasje in slaap. Anderhalf uur later werd ze wakker, zo ging de tijd gelukkig wel snel.

Na een andere film, af en toe wat facebook, veel lezen en lang wachten zaten uiteindelijk de zeven uur erop. De tweede sonde werd er redelijk makkelijk uitgehaald en de uitslag zou de baas over twee weken krijgen in het eigen universitaire ziekenhuis. Nog wat beroerd van de boterhammen vertrokken de baas en haar vriendje terug naar huis, terug naar de hond en de katjes.

Blij dat het onderzoek erop zat, maar bang voor de uitslag, keken het baasje en haar vriendje terug op het avontuur in Maastricht. Gelukkig hoefden ze maar twee weken op de uitslag te wachten.