Na de laatste blog is een kleine rectificatie wel op zijn plaats. Op dinsdag en woensdag heeft de baas nog een aantal keer met het ziekenhuis gebeld, waarna de sonde uiteindelijk toch op woensdagmiddag is vervangen. De baas en ik konden zo samen met het vriendje en de hond met een gerust hard richting Italië gaan.

De eerste dagen waren heerlijk! De baas genoot enorm van het land, de mensen en de honden die mee waren. Ze heeft uren gewandeld en enorm veel plezier gemaakt. Na drie dagen, op dinsdagochtend, had de baas alleen een klein probleempje; bij het opstaan kreeg ze haar medicatie niet door de sonde gespoten. Ze maakte het vriendje wakker met de vraag of het hem met iets meer kracht wel wilde lukken. Maar helaas…

Die ochtend hebben ze van alles geprobeerd om de sonde weer te ontstoppen; met verschillende maten spuitjes hebben ze geprobeerd de sonde door te spoelen met water en frisdrank met bubbels, zowel warm als koud maar helaas zonder succes. Uiteindelijk heeft het vriendje het voerdraad van de reserve sonde gepakt om te kijken of hij daar mee de verstopping kon doorprikken, maar ook dat werkte niet.

Na enkele telefoontjes met het ziekenhuis in Nederland werd er besloten dat er niets anders op zat dan naar een Italiaans ziekenhuis te gaan om een nieuwe sonde te laten plaatsen. De Nederlandse voedingsverpleegkundige stuurde de baas een Engelse email waarin ze netjes beschreef wat het probleem was en welke sonde er teruggeplaatst moest worden. Goed voorbereid ging het baasje, samen met haar zus die mee was op vakantie en een beetje Italiaans spreekt, op weg naar het ziekenhuis.  

Al snel hadden de baas en haar zus door dat het in Italië iets anders werkt dan in Nederland. Na wat zoekwerk vonden ze op de totaal verlaten eerste hulp een deurbel waarna er een verpleegkundige aankwam lopen en konden ze mee voor het triage gesprek.

Met heel veel moeite (verpleegkundige spreken blijkbaar geen woord Engels in een Italiaans ziekenhuis) kon de zus van de baas uitleggen wat het probleem was. Uiteindelijk kwam de dokter er bij (die wel gebrekkig Engels sprak). Na een aantal pogingen om de sonde door te spoelen, werd ook voor de dokter duidelijk dat de sonde echt verstopt zat. Hij kwam met een neus-maagsonde aan en wilde die wel even plaatsen. Maar van een maagsonde kreeg de baas zoveel buikpijn dat ze aan gaf dat dit geen goed plan was. Hierop werd er naar de MDL-arts gebeld en kon de baas toch met een scopie een nieuwe darmsonde krijgen. Helaas wel in het ziekenhuis in Trento, een uur verderop.

De baas en haar zus stapte in de auto op weg naar het volgende ziekenhuis. Dit was een groot ziekenhuis, dus daar moest het vast allemaal beter geregeld zijn. Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen begon het verhaal weer opnieuw. Nummer trekken, Triage door de secretaresse, wachten, wachten en nog meer wachten om vervolgens bij een verpleegkundige te komen die geen Engels sprak. Gelukkig hadden ze een brief van het vorige ziekenhuis meegekregen en snapte de verpleegkundige vrij snel wat er moest gebeuren. De baas werd naar de scopie afdeling gestuurd en daar zouden ze haar verder helpen.

Toen de duren van de scopie afdeling open gingen kreeg de baas bijna een hartverzakking. Overal dokters en verpleegkundige in operatiekleding, een smalle gang waar ze materiaal klaar stonden te maken en heel veel Italianen die chaotisch door elkaar heen liepen, renden, praten en schreeuwden, om over handhygiëne nog maar te zwijgen! De baas werd even heel erg bang! Toen ze zich bij de balie wilde melden kon ook hier niemand Engels, maar het was duidelijk dat ze boos op haar waren. Na een paar minuten kwam er iemand naar haar toe die in het Engels aangaf dat ze terug moesten naar de eerste hulp en dat ze vanuit daar weer geroepen zou worden als ze aan de buurt was.

De baas en haar zus weer terug naar beneden om daar rustig op haar buurt te wachten. Een uurtje later werd de baas geroepen, ze wouden even bloedprikken. Voordat de baas het goed en wel door had lag ze op een bed met een infuus in haar arm en werd ze naar de scopie afdeling gereden, niets geen bloedprikken. Hier aangekomen werd ze na een half uurtje bij de dokter geroepen, er was een klein probleem.

De baas heeft een latex allergie en ze konden de scopieërruimte niet meer schoonmaken, omdat de baas inmiddels al dik 12 uur zonder vocht zat zou ze worden opgenomen en morgen als eerste op het programma worden geholpen. Van dit nieuws werd de baas heel erg verdrietig, in het ziekenhuis slapen was nooit leuk, maar als er niemand is die je verstaat is het een drama! De baas vroeg daarom of er wel verpleegkundige waren die Engels spraken, met het idee dat dit haar gerust zou stellen. Helaas was het tegenovergestelde het geval, ze zouden gaan proberen om een telefonische achterwacht te regelen die eventueel vanuit het Engels zou kunnen vertalen als er iets met haar aan de hand was. De baas moest nog even wachten, daarna kon ze naar de afdeling.

Er ging een half uur voorbij en ze werd weer bij de dokter geroepen, er was weer een probleem; het ziekenhuis lag vol. De baas was nog nooit zo blij geweest met een vol ziekenhuis! Er werd besloten om op de spoedeisende hulp anderhalf liter vocht door het infuus in te laten lopen en de volgende dag de darmsonde te plaatsen.

Eenmaal terug op de spoedeisende hulp werd de baas in eerste instantie met haar bed op de gang geparkeerd. Het was druk en ze moest even op een plekje wachten. Na een uur werd de baas, inmiddels aan het infuus met vocht de kamer binnen gereden. Dit was nog een groter schrikmoment dan het binnenlopen van de scopie afdeling; op deze twee persoonskamer werd zij als achtste(!) de kamer binnen gereden. Met moeite werd haar bed tussen de andere bedden geschoven en begon het lange wachten tot het vocht erin zat. De baas was heel erg  blij toen ze een paar uur later het ziekenhuis uit liep!

De volgende ochtend vertrokken de baas en haar vriendje op zes uur ‘s morgens op weg naar Trento voor het plaatsen van de nieuwe sonde. Eenmaal daar bleek het een nationale feestdag te zijn en had de dokter besloten dat het ook voor hem uitslaap dag was. Ruim drie uur later dan afgesproken ging de baas uiteindelijk de scopieërkamer in. In Nederland doet de baas dit zonder roesje of verdoving, maar dat kreeg ze de arts niet meer uitgelegd. Voordat ze het wist was ze platgespoten en lag ze weer op de eerste hulp haar roesje uit te slapen met een nieuwe sonde in haar neus.

Nu kon ze nog twee dagen lekker vakantie gaan vieren!