Een of twee keer per week doet de baas iets stiekems wat van het ziekenhuis eigenlijk niet mag. In het begin vertelde ze haar omgeving er ook maar niet over, maar het valt toch wel op dat ze geregeld zonder mij op pad is.

Ze koppelt mij dus een paar keer in de week een uur of 2 af. Niet zoals gebruikelijk om te gaan douchen, nee ze zet mij in de hoek van het huis en gaat er vervolgens zelf snel vandoor. In het begin had ik niet zo goed door waar ze precies heen ging. Wel merkte ik dat ze steeds blij en opgewekt naar huis kwam, maar ze was ook vaak moe en stonk een uur in de wind! Na wat speurwerk ben ik erachter gekomen wat de baas in deze spaarzame uurtjes zonder mij uitvoert; ze gaat sporten! Ze gaat niet zoals de meeste mensen naar een sportschool of het zwembad, nee de baas gaat naar Odette. Odette is een, zo weet ik inmiddels, stronteigenwijs maar ontzettend lief paard!

Vroeger toen de baas nog klein was ging ze ook één keer in de week naar de manege, daar reed ze iedere week op een andere pony. In haar pubertijd stopte ze er mee, want paardrijden was natuurlijk niets voor stoere meisjes. Maar tijdens haar studie begon het weer te kriebelen en pakte ze het weer op. Iedere week ging ze naar haar oude manage. Ditmaal niet voor de pony’s maar voor de paarden.

Toen ze ziek werd en mij kreeg is ze eigenlijk direct gestopt met rijden en wou ze ook niet meer naar de manege. Ze werd dan te veel geconfronteerd met de zaken die ze niet meer kon. Maar net voor de operatie voelde de baas zich zo goed dat ze steeds vaker weer over het paardrijden begon na te denken. Zou ze dit misschien weer kunnen oppakken met een buiksonde?

Toen uiteindelijk anderhalve maand na de operatie de vraag kwam of ze voor een oude man die niet meer zelf voor zijn paard kon zorgen, zijn paard wou verzorgen en erop wou rijden zei de baas direct ja. Ze had er eigenlijk niet zo goed over na gedacht, kon ze eigenlijk wel rijden met een slang uit haar buik? Ze besloot daarom opzoek te gaan naar een bodyprotector. Ze dacht dat haar buik en de ingang van haar sonde dan goed beschermt zouden zijn. Toen ze vier verschillende protectors had geprobeerd en erachter kwam dat die echt ontworpen waren voor het beschermen van je wervels en ribben en niet voor je buik besloot ze het maar zonder te gaan proberen.

De eerste keer vond ze het stiekem best eng, kon haar buik dit allemaal wel aan? Zou de sonde niet te vies worden en waren er misschien dingen waar de baas niet over na had gedacht? Ze begon daarom lekker rustig met rijden, haar sonde goed afgeplat. Het rijden ging beter dan gedacht en zorgde eigenlijk niet voor extra pijn. Ze vond het mesten en vegen van de stal een stuk zwaarder! Maar zoals bij alles, ook de fysieke inspanning wende snel bij de baas. Het rijden bouwde ze steeds verder uit en zowel het paard als de baas gaan er nog steeds iedere week op vooruit!

De twee uur zonder voeding zijn natuurlijk wel een beetje discutabel. Maar ook daar heeft de baas inmiddels een modes in gevonden. De dagen dat ze heeft gereden móét de baas ‘s avonds een paar hapjes met het vriendje mee eten. De voedingsstoffen die ze niet binnen krijgt door mij uit te zetten, verbrand ze door het sporten twee keer zo hard als normaal. Het compenseren met “gewoon” eten betekent wel dat ze de rest van de avond op de bank ligt met pijn in haar buik, maar dat is door de goede planning eigenlijk altijd wel de moeite waard.