Soms lopen zaken anders dan je vooraf had gepland, gehoopt en had bedacht. Dit geld niet alleen voor medische zaken, maar eigenlijk voor alles in het leven. 12 jaar geleden, toen het baasje een redelijk normale puber was die gewoon lekker kon eten, raakte ze hopeloos verlieft op een vier jaar oudere jonge van de sportclub. De jonge wist niet zo goed wat hij hier mee aan moest, stel nou dat ze verkering zouden krijgen en het weer uit zou gaan, dat zou een hoop gedoe geven op de sportclub. De jonge besloot daarom, het toen nog kleine baasje, te vertellen dat het niets tussen hen zou worden.

Het kleine baasje en de jonge bleven elkaar wel veel zien en het kleine baasje werd steeds verliefder en verliefder. Ook bij de jonge groeide langzaam de interesse in het baasje en een half jaar later werd de jonge dan toch het vriendje van de baas. 10 normale jaren volgende, soms ging het goed, soms ging het slecht maar ze kwamen er altijd samen weer uit.

Toen de baas ruim 2 jaar geleden ziek werd en ik in beeld kwam steunde het vriendje het baasje altijd. Hoe lastig het soms voor hem was, hij was er altijd voor het baasje. Zelfs op de momenten dat het baasje het allemaal niet meer zag zitten, trok het vriendje haar er weer doorheen en gingen ze samen leuke dingen doen.

Zo gingen het baasje en haar vriendje samen naar Amerika, ze gingen samen skiën en ze gingen samen heel veel andere leuke dingen doen. Het vriendje was er altijd voor het baasje. Maar langzaam, zonder dat het baasje en het vriendje het door hadden, veranderde er wel wat. Het vriendje en de baas raakte, ondanks dat ze zo veel samendeden elkaar een beetje kwijt. Ze vonden een modus om samen met mij en elkaar te leven, maar dit deden ze alle twee op een andere manier.

Toen de baas weer ging werken werd dit onbewust alleen maar erger. Dat die 20 uur dat de baas niet werkte eigenlijk waren bedoeld om uit te rusten en dokters en therapeuten te bezoeken werd soms door beide een beetje vergeten. Het baasje rende zichzelf soms voorbij en vergat hierdoor regelmatig om tijd te maken voor het belangrijkste wat ze had; het vriendje. Het vriendje vergat op zijn buurt dat het baasje niet helemaal beter was en echt de tijd en ruimte nodig had om ziek te zijn.

Een jaar ging voorbij waarin soms ruzie werd gemaakt, maar waar nog vaker werd gedacht; even geen ruzie maken nu. En zo werd het langzaam stiller in huis, er werd minder ruzie gemaakt maar ook minder gesproken en minder gelachen.

Een maand geleden hadden de baas en het vriendje wel ruzie, ruzie op een manier die nog niet eerder was voorgekomen. Het werd niet meer dezelfde avond goed gemaakt en er werd drie dagen niet gesproken in huis. Hierdoor werd er voor het baasje iets duidelijk, op deze manier kon het niet meer verder gaan.

Toen de ruzie, die om iets kleins en onbenulligs ging, na drie dagen werd opgelost vertelde het baasje aan het vriendje dat ze alleen op vakantie wou. Even een weekje met de hond naar zee om na te denken hoe ze nou toch verder moesten. Een maal bij zee aangekomen wist het baasje de oplossing al, ze moest na 12 jaar op eigen benen gaan staan. Ze heeft geprobeerd nog een paar fijne dagen aan zee te hebben, maar kon het uiteindelijk niet meer voor zich houden. Een dag eerder dan gepland is ze in de auto gestapt, met lood in haar schoenen het huis met al die fijne herinneringen in gestapt wetende dat dit over een uur niet meer “haar” huis zou zijn.

Tot groot verdriet van het vriendje vertelde ze het, voor hem niet te bevatte nieuws. Die avond is ze vertrokken en inmiddels zitten de baas en ik al twee weken op de camping. Langzaam is ze haar nieuwe weg aan het uitstippelen, waarbij ze hoopt nog vaak met een glimlach achterom te kunnen kijken!