De dagen op de camping verstreken, het werd kouder en stiller op de camping. De baas had nu uren de tijd om met Loebas te lopen, maar er was geen bank waar ze samen na de wandeling op konden gaan liggen. Als de baas even naar de wc moest ’s avonds kon ze haar schoenen en jas weer pakken om naar het toiletgebouw te lopen. Al snel begon daarom de zoektocht naar een eigen huisje.

Deze zoektocht bleek iets ingewikkelder te zijn dan de baas had verwacht. Voor sociale huur had de baas veel te weinig wachttijd om in aanmerking te komen voor een huis. De urgentieverklaring bleek ondanks dat de baas mij had veel ingewikkelder dan ze had verwacht. Voor de particuliere verhuur werden zulke moeilijke inkomenseisen gesteld dat de baas met haar 20 uur werken nooit in aanmerking zou komen.

De baas werd moedeloos van de zoektocht en had het idee dat ze op de camping compleet uitputten. Ze schreef alle vakantieparken in de omgeving aan of die misschien een plekje voor haar en de hond hadden. Op de meeste parken was geen plek voor een overwintering, waar dit wel kon was Loebas niet welkom. Zo viel ook de stacaravan en bungalow af.

Met heel veel geluk kreeg ze uiteindelijk via een vriendinnetje, met wat hulp van inmiddels het ex vriendje, zicht op een appartementje. Perfect voor de baas en Loebas, 1 slaapkamer een grote woonkamer, kleine keuken, prima badkamer en nog dichter bij het bos dan het oude huis van de baas.

Meteen tijdens de eerste bezichtiging gaf de baas aan dat ze hier graag wou wonen, een week later kreeg ze te horen dat het haar huisje werd. Ze moest nog even wachten tot ze erin kon, het huisje zou nog opgeknapt worden.

Uiteindelijk bleef de baas 6 weken camping, waarna ze van het ene op het andere moment het niet meer aan kon. De kou, het vocht maar vooral de vermoeidheid brak haar op. Met nog twee weken wachten op het nieuwe huis belde ze een aantal B&B’s in de omgeving, maar het was inmiddels bijna herfstvakantie en als er al een hond mocht komen hadden ze geen plek voor 2 weken.

De baas was in tranen, ze was een volwassen vrouw die door haar eigen schuld geen huis meer had. Ze had de afgelopen 6 weken wel 20 logeeruitnodigingen afgeslagen. Het was immers haar eigen schuld, dus ze moest dit zelf oplossen. Maar ze wist ook dat als ze op de camping zou blijven ze uiteindelijk zou instorten, als ze dat op dit moment al niet deed.

En zo besloot ze na 6 weken camping haar trots opzij te zetten en voor twee weken een logeerplek te zoeken. Ze droogde haar tranen, belde haar vader en natuurlijk mocht ze meteen komen. En zo pakte ze om 9 uur ‘s avonds haar belangrijkste spulletjes en reed naar haar vader de een bed voor haar had opgemaakt. De volgende dag haalde de baas de caravan helemaal leeg en trok ze voor haar gevoel weer even in, bij haar ouderlijk huis. Het voelde fijn voor de baas omdat er veel van haar schouders af viel, maar het voelde ook echt als falen, omdat ze het niet zonder hulp had gered.

De twee weken vlogen voorbij en zo stond de baas opeens in haar eigen huisje met allemaal nieuwe spulletjes en een huisje wat helemaal compromisloos, naar haar zin was ingericht. Nu werd het toch echt tijd om uit de overlevingsstand te komen en echt op zoek te gaan naar haar nieuwe leventje.