Non-stop journaaluitzendingen op de tv, een live-blog van de NOS die inmiddels al weken duurt, iedereen heeft het erover en ook de baas kan er inmiddels niet meer omheen; Corona. Drie jaar geleden had de baas geroepen “ja lekker, ik lust er nog wel één”. Nu zit ze opeens in de risicogroep en wordt haar aangeraden zoveel mogelijk contacten met anderen te vermijden.

Toen de baas dit voor het eerst hoorde, terwijl ze samen met haar collega’s op haar werk naar een ingelast journaal zat te kijken, dacht ze direct: “dat gaan we echt niet doen. Kwaliteit van leven heeft altijd voorop gestaan en sociale isolatie is daar nou niet echt bevorderend voor”. Eenmaal thuis zetten het de baas toch aan het denken; de volgende dag stond er een uitje gepland met haar vader, voor het eerst in jaren zouden ze weer een vader-dochter dag hebben en samen naar zee gaan. Moest ze dit afzegen of niet?

Twee weken eerder had de baas met haar vader gebeld. Ze moest uit waaien aan zee of hij haar wou brengen? Haar vader had er meteen zin in! Hij stelde voor om er een etentje aan vast te plakken, waarna de baas bijna niet meer bij kwam van het lachen. Dat stomme eten en haar buikpijn waren nou net de reden dat ze even aan zee wou uitwaaien! Haar vader verontschuldigde zich snel en maakte de vrijdag daarop zijn agenda leeg.

Maar ja, met de recente ontwikkelingen was er een soort druk op de baas komen te liggen, kon ze nog wel leuke dingen doen met andere mensen? Ze besloot haar vader te bellen, met de mededeling dat als hij geen klachten had, ze gewoon lekker naar zee wou gaan. Haar mentale gezondheid had immers op dit moment ook echt aandacht nodig! Helaas bleek haar vader verkouden te zijn en besloten ze samen dat het dagje aan zee uitgesteld moest worden.

Na de teleurstelling dat de vader-dochter dag niet door ging, had de baas gelukkig nog iets anders om zich op te verheugen. Er zou dat weekend ook ander bezoek komen. Nadat haar bezoek beloofd had geen klachten te hebben, mocht hij wel langs komen. De baas was heel erg blij met zijn bezoekje. De jonge in kwestie kwam nu al een aantal maanden regelmatig bij de baas op bezoek (en de baas ook bij hem), hij had inmiddels na de status “soort van bijna” de naam van volwaardig vriendje gekregen.

Ook met hem besprak de baas de dilemma’s: wat zou deze ziekte voor beide betekenen, bleven ze elkaar zien zolang geen van beide klachten had, of was het toch beter voorlopig afstand tot elkaar te nemen? De baas hoeft niet meer naar kantoor en gaat vanaf nu helemaal vanuit huis werken, maar dat is voor het nieuwe vriendje niet mogelijk. Wat betekent dit voor de besmettingsrisico’s? En zijn ze niet te laat met elkaar niet meer zien als een van twee klachten heeft? Het baasje en haar nieuwe vriendje kwamen er samen niet uit, maar bij het afscheid de volgende ochtend spraken ze wel af om alle twee voorzichtig te zijn.

Een paar uur later sprak de baas met een vriendin die arts was. Zij wees de baas op haar eigen verantwoordelijkheid, de verantwoordelijkheid van haar nieuwe vriendje en die van de werkgevers. De baas begon weer te twijfelen, maakte ze wel de goede keuzes? Die avond werden er vanuit de overheid ook nog eens aanvullende maatregelen aangekondigd om de verspreiding van de ziekte te voorkomen.

Dit alles zorgde ervoor, dat ze zich alleen voelde, echt alleen! De keuze die ze moest maken “hoe streng moet de sociale isolatie zijn?” wilde ze eigenlijk niet maken en al helemaal niet alleen! Natuurlijk was het beter om niemand te zien en zo veel mogelijk sociale contacten te mijden, maar waar was dan het verhaal over kwaliteit van leven gebleven?

Deze keuze is er een waarvan de baas de gevolgen totaal niet overziet! Gaat het om een griepje, of is dit haar doodvonnis? De baas merkt dat ze juist in dit soort onzekere tijden mensen in haar omgeving wil hebben, in plaats van sociale isolatie!